Ik ken er een paar die heel blij zijn dat deze foto’s eindelijk langskomen. Al de eerste keer in Dereham had ik de neiging om de familie de familie te laten en eens echt de toerist uithangen, maar toen kwam het er niet van. Nu voelde ik me bekend en vertrouwd genoeg om op speurtocht uit te gaan en daar lag achter de Ted Ellis walk net voordat je het centrum inloopt deze magnifieke kerk. Lonkend, verleidelijk, en toe ineens het zonnetje zijn dak raakte was ik helemaal verkocht, zeker toen mijn oog viel op het pad naar de graven toe. 

Ik ben gek op oude graven, grafstenen en kerken. Dat is niet zozeer om religieuze reden maar zeker wel vanwege de architectuur. Kerken zijn daarvoor prachtige voorbeelden zoveel culturen zo veel verschillen niet alleen van buiten maar zeker ook van binnen. want binnen in een kerk vind de beleving plaats en de reflectie van wat er binnen in zo’n kerk afspeelt geeft aan hoezeer de kerk in of buiten zijn parochie staat. In deze kerk kwam de warmte en de huiselijkheid naar voren. De vele gedenkplaten , zowel in steen als in het glas in lood laten al iets blijken van de betrokkenheid van de mensen. Maar wat vooral opviel bij binnenkomst  was het feit dat er een aparte speelhoek is voor de kinderen  met een matje op de vloer en stoeltjes, een Box en speelgoed en al.  Ergens in een doos stonden bekertjes en een fles ranja-achtig iets. Verderop kwam ik geborduurde kussentjes tegen als herinnering. Met  moeite trok ik me los want hoe meer ik door de kerk liep hoe meer ik zag. 

Volledig album bekijken