Het was lang geleden , maar ik had eindelijk even tijd om door de Doort te wandelen. Nou ja tijd. Ben eerst naar de kapper geweest, straks ga ik uiteten met mijn collega's maar het zonnetje scheen zo lekker dat ik echt zoiets had van ik ga . Volgende week regent het misschien weer je weet maar nooit.

Lang geleden dat ik in de Doort was, maar ik heb de Doort ook een beetje vermeden omdat er groot onderhoud plaatsvindt dat betekent bomen vellen, waters uitdiepen , riet maaien enz enz. eigenlijk een hoop herrie en ik kan er niet tegen om bomen geveld te zien worden alleen omdat ze niet in het beoogd beeld passen. Er zijn nog maar zo weinig bomen en om dan een reus van vijftig jaar en meer geveld te zien worden net als de boom natuurkundig gezien interessant begint te worden vanwege gespleten stammen gaten en meer schuilplekjes, dus dat doe ik mezelf niet aan, dan maar even niet. Ook veel te veel andere dingen aan mijn kop gehad, maar goed.

Woensdagmiddag en herfstvakantie Was dat wel zo slim idee? Het zal er wel een herrie van jawelste zijn maar ik was ook nieuwsgierig naar het resultaat van al dat werk dus toch maar.

En ik had gelijk wat een oorverdovende herrie maar niet van de mensen of van de machines. Nee absoluut niet , juist het tegenovergestelde. Het bos was doodsstil, geen vogeltjes, geen wind. Het was een oorverdovende stilte. Langzaam loop ik mijn pad verder af. Het is zo stil dat de stilte op je af komt. Dan ineens een geristel dat gewoon de stilte verscheurd. Dan is het weer stil. Dan een gekraak. Wat was dat wat liep daar? ik draai me om maar zie niets geen beweging niets.

Eventjes maar, dan ineens een zuchtje wind dat door de toppen van de bomen speelt. Ineens is daar weer die oorverdovende herrie , een geritsel van jewelste. Ik draai weer, gespannen kijk ik rond en eindelijk zie ik wat er gebeurt. Het geritsel en gekraak komt van de vallende bladeren en de valllende eikels. Nooit geweten dat deze zo'n kabaal konden maken. Langzaam  heel langzaam begin ik eindelijk verschil te horen tussen het vallen van de bladeren en het geritsel van een vogel. Dan volgt er ineens een  klopjacht door de takken gevolgd door een noodkreet , die nog lang doorging ook nog.  Een sperwer heeft zich in het bos begeven en gaat huiswaarts met prooi. Wat het was? Geen idee, kon zelfs een konijn zijn aan de angstkreet te horen. Meteen daarna komt het gekeuvel van de andere vogels los. Het ziet ernaar uit dat de vogels het gevaar gezien hebben, gevoeld hebben want ze hebben hun adem ingehouden oin neit ontdket te worden.  

Het lijkt zowaar of er een zucht van opluchting zich vrijgemaakt en deze positieve energie door de bomen heengestuurd wordt. De kleuren worden wat vrolijker, maar dat kan ook met het zonnetje te maken hebben. Een flinke hornaar flink zoemend doet me beseffen dat ik in zijn weg sta terwijl hij een plekje voor de winter aan het zoeken is, of misschien is die wel op zoek naar een lekker hapje wie weet.  De bosbodem is zeer gevarieerd gekleurd en de zichtbare paddestoelen hebben zo'n camouflage dat ze in eerste instantie niet opvallen. Bosbodem en paddenstoelen lijken één totdat je er één ontdekt en dan nog één en nog één en dan blijkt dat de bodem vol staat met allerlei paddenstoelen in allerlei kleuren en maten. Zou leuk zijn als ik volle batterijen had, maar helaas. kinderen hebben herfstvakantie en mijn mooie fijne opgeladen batterijen zijn verdwenen in de camera van mijn dochter die spellenmiddag heeft met visclub en wat voor haar meteen een maatschappelijk stage project is. Ik kijk op mijn telefoon hoe laat het is en realiseer me dat ik naar huis moet de tijd is omgevlogen. Ik zal toch maar weer gauw terugkomen maar helaas heb ik morgen een lange werkdag dus hopen dat het weer een beetje mooi blijft.  Thuis gekomen bleek waarom de tijd zo snel omgevlogen was. Mijn telefoon loopt nog steeds een uur voor. Ook geen probleem want nu heb ik logje klaar en foto's erop . Dan kunnen jullie genieten en dan kan ik me klaarmaken voor mijn etentje.

 

  meer foto's