Herrie op de Veluwe. Weer een ervaring rijker. De uitgestrektheid van de Veluwe blijft me verbazen. De intensiteit van de natuur die zich maar uitstrekt en uitstrekt. De variatie die ik weer heb mogen beleven in planten en vogels en paddestoelen, zorgen ervoor dat ik er weer even tegenkan. Geen yogamatje kan op tegen de heling en werking die de natuur op me heeft. Ondanks alle zogenaamde natuurfotografen die menen dat ze het alleen recht hebben omdat ze zo'n  enorme lenzen en camera's hebben dat ze bijna onder het gewicht bezwijken. De arrogantie die ze tentoonstellen laten we maar in het midden. Feit is dat ondanks hun bombarie wij een plaatsje hadden op de eerste rang. Herten doen namelijk niet aan bombarie. De herten doen wel aan trots en dat blijkt uit het feit dat dit mannetje zich gedroeg als een volwaardig fotomodel. Het is duidelijk dat dit exemplaar dit niet voor de eerste keer doet.  

Volledig album bekijken

Oei oei, wat was het nog vroeg. Toen de wekker afging oh nee die kreeg de kans niet eens. Ik was al wakker en het was nog donker. Toch zat de ochtend er al aan te komen want in de verte was duidelijk de haan te horen.  Ik steek mijn neus even uit de deur om te voelen wat voor weer het is. En met name wat de temperatuur doet. Als ik naar links kijk is toch al duidelijk de dageraad in aantocht.  De reden dat ik zo vroeg op ben is omdat ik mee ga met de vogelwerkgroep. Excursie Koningssteen in Thorn.  Ik neem lekker een licht ontbijtje en maak mezelf een kop koffie. Buiten wordt het al snel lichter. Om kwart over zeven staat mijn lift voor de deur. In Thorn blijkt dat we de eerste zijn. John leidt het groepje en moet dan ook wel wat vroeger aanwezig zijn.  Erg vinden we het allebei niet. De opgaande zon geeft een prachtige kleur aan de lucht. De wind is er even niet en dat is heerlijk na een week windkracht herfst.

Vanuit onze linker kant ziet we beweging ganzen zegt John meteen maar eerlijk gezegd betwijfelde ik dat het is te stil. Heel zachtjes komt de onbekende groep dichter en dichter bij en de wolk wordt groter en groter. We beginnen een schatting te maken en al gauw komen we op een aantal van 500 en als ze dichterbij komen blijkt dat het aalscholvers zijn. Bijna onhoorbaar komt de groep dichterbij om midden op het water te landen. Hoe surrealistisch dit is blijkt als een van onze collega’s erbij is gekomen en vraagt wat is dat voor eilandje in het midden van het water.  Langzaam sprokkelen de mensen bij elkaar en worden de eerste waarnemingen genoteerd. Al voordat we vertrekken zitten we al op meer dan 10 vogelsoorten. en een aantal van 600. Dat maakt meteen een goeie indruk. Aalscholvers, meeuwen, kleine mantelmeeuw, reigers, eenden, meerkoeten, ganzen, ekster, houtduif , verschillende mezen, huismus. Ja dat gaat goed.

De lucht betrekt  snel en zeer donkere wolken komen binnendrijven. De opgaande zon en de grijze lucht geven een apart sfeertje aan de grote waterplas. Allemaal maken we een schietgebedje en hopen dat het droog blijft. Als we aan onze rondwandeling beginnen blijkt al gauw dat er een vakantie tussen heeft gezeten. Hoe serieus er ook geobserveerd wordt de verhalen van de vakanties moeten er natuurlijk even uit. En zoals mijn buurvrouw verzucht en dan durven ze te zeggen dat wij vrouwen zo kletsen.

Het groepje valt echter meteen stil als een sperwer het luchtruim onveilig maakt. En dat die het luchtruim onveilig maakt blijkt al gauw. Een opgejaagde/ bange zangvogel probeert te ontkomen maar de sperwer heeft hem meteen in de smiezen  en een kort maar hevig luchtgevecht vindt plaats. De sperwer onderbreekt de vluchtroute van de vogel en tikt deze even aan waardoor deze even uit evenwicht is. Onduidelijk is of de vogel hem daadwerkelijk geraakt heeft of dat de vogel door de luchtstroom meegevoerd wordt . Vrijwel  direct daarna neemt de sperwer een scherpe bocht en voordat je ook maar met de ogen kunt knipperen of durft te ademen plukt hij zijn beoogde prooi uit de lucht. Een gezamenlijk WOW ontsnapt. Meteen is duidelijk waarom we hier zijn en dat het echt wel weer de moeite waard is om zo vroeg uit je bed te stappen.

Er wordt nu getuurd en geluisterd. Onderling wordt besproken wat er gezien wordt en of het de moeite waard is . Nu is voor een vogelaar wel elk vogeltje de moeite waard.  En net zo regelmatig wordt er iets gesignaleerd. Van verschillende mezen tot verschillende spechten. Van eend tot wielewaal en alles daartussen. De ijsvogel was ons goed gezind. De roodborsttapuit liet zich in zijn meest specifieke houding zien, bovenop de distel pronkend met zijn mooie rode borst. Vinken waarvan de jongen al flink aan het oefenen zijn voor hun beste vinkenslag, groenlingen met hun typerende vorkstaartjes, de gezellige puttertjes, kneutjes met jongen. Gewoon te veel om op te noemen. Het landschap wordt gedomineerd door het water, de grote plas waar we omheen lopen en bomen als wilgen, appelbomen, meidoorn en hondsroos domineren het groen. Het is vogelparadijs, maar met het doorkomen van het zonnetje zo rond 11 uur worden ook de insecten wakker en alert.  De oranje Luzerne vlinder, gehakkelde aurelia, atalanta’s laten zich ook zien. Ook een paardenbijter weet de aandacht te trekken. Kortom het was een geslaagde ochtend.  Dit was de 19de excursie van de vogelwerkgroep naar de Koningsteen. Gemiddeld werden er 43 vogelsoorten waargenomen en om het nieuwe seizoen goed te beginnen hebben we 44 vogelsoorten genoteerd. 

Volledig album bekijken

apetrots op mijn derde plaats. 

Al zoveel meegemaakt dit jaar en zoveel gezien en gehoord, durf eigenlijk niet meer op meer te hopen. Door Roel’s Afrika-item besef ik pas wat er allemaal gebeurd is in een jaar tijd. Eigenlijk niet goed te bevatten maar wel goed om even bij stil te staan. Dat hebben Stu en ik dus gedaan vandaag en gerealiseerd dat we in een jaar tijd een levenlang hebben moeten inhalen. Geesten en spoken uit het verleden hebben ons ingehaald. Geen wonder dat we moe zijn. Een heerlijke vakantie maar het weer valt tegen en dus ben je bezig met andere dingen. Foto’s uitzoeken bijvoorbeeld. En foto’s uitzoeken leidt tot foto’s kijken. En foto’s kijken leidt tot herbeleven van herinneringen. Een jaar vol mooie herinneringen. Het heeft nogal een impact om familie terug te vinden en nog steeds loopt het kippenvel ons over de rug als we het verhaal weer moeten vertellen zoals laatst op bezoek bij mijn nichtje. Waar het heel gezellig was overigens en zeker voor herhaling vatbaar. Gek eigenlijk We zijn allebei zo gewend om een beperkte familie te hebben. Stuart’s familie verspreid over de wereld en mijn familie in het noorden van het land en aangezien pa de Benjamin was waren onze neven en nichten met andere dingen bezig dan familiebezoekjes.  Dus is het contact met neven en nichten best beperkt . Ja we weten alles van elkaar via ooms en tantes maar daar houdt het dan wel mee op. Dus de verhuizing van mijn nicht naar Duitsland op slechts een uur rijden was een perfect excuus om weer in contact te komen.  Dit jaar zijn we bezig geweest met telefoontjes , kaarten, brieven kadootjes, overtochten, kinderpartijtjes, gesprekken , verjaardagen onthouden (En oh wat zijn we daar slecht in, blijkt dat we nog veel moeten leren)  

We hebben het er vaak over en andere keren weer helemaal niet. Het is vreemd en het doet pijn omdat we weten wat we gemist hebben en daardoor pas beseffen wat we gemist hebben en nog steeds missen terwijl we het nu gevonden hebben.  Wat we gevonden hebben is een geweldige familie die helaas verspreid is over de wereld. Een verleden, familieverhalen , generaties. Een geschiedenis, antwoorden maar ook vragen en vooral het gevoel van bescherming door dierbaren die overleden zijn. De verhalen die per toeval gebeuren, zijn er teveel om toeval te noemen. Zoveel toevallige gebeurtenissen zijn wiskundig onmogelijk.

Er is meer tussen hemel en aarde of je nu gelooft of niet.

Ik heb dochterlief de hele vakantie alleen maar af en toe zien langskomen. met als beloning een tas was. Ze heeft het ene na het andere kamp gehad. Leuk voor haar rustig voor moeders en haar was in massa hoeveelheden die na het weekend weer schoon en droog moesten zijn. Gelukkig is dat zomers geen probleem.  Deze week is de eerste week dat ze weer thuis is. Nadat we een druk en zeer gezellig weekend hebben gehad vond ik het toch wel nodig om weer eens even te “bonden” met mijn kind. Weken aan informatie en aandacht moeten even ingehaald worden. Hoe beter dan een dagje naar de stad.  Met de trein naar Maastricht en ik ga geen twintig euro treingeld uitgeven om alleen maar te shoppen dus na en keuze als grotten boottocht en natuurmuseum zijn we lekker naar het natuurhistorisch museum geweest. Na een paar hilarische momenten na een paar SMS-jes van vrienden als : Weet jij niets te doen ? of ik heb niets te doen weet jij iets?  Het museum is interessant dat zelfs  van mijn teener van 14 uitroepen  worden uitgelokt als ooh wow dit is cool, of oooh mam, kijk nou wat een poepie? ooh, Vet mag ik die aanraken ?  Het natuurhistorischmuseum ligt vlak bij  het studentengebeuren dus de wnadeling naar de stad was alleen daardoor al heel interessant voor mijn meisje dat niets liever zou willen dan studeren. Kijk nou, ooh wat gezellig, moet kunnen,  zooooh leuk enz. Ze kan niet wachten met haar leven, heeft ze nooit gekund. ze heeft haar halve leven al vooorbij gewenst met dingen als,  ooh ik wou dat het al Sinterklaas was . Of ik wou dat ik al vakantie had. En nu ik kan niet wachten tot ik weer naar school kan.  nu maar eerst nog een paar jaar naar school en dan zien we wel verder.

Daarna ontkwamen we natuurlijk niet aan een lekkere lunch en geshop. Dat hoort erbij als je met moeders op stap gaat. Bij Ven D parfummetjes uitproberen uche uche ,  even hinten welke make-up ze toch wel helemaal te vet cool vind. Altijd handig om moeders te  laten weten voor sinterklaas kerst en dat soort dingen. Na een,  dat was toch wel gezellig ( gelukkig heb ik het toch weer goed gedaan) zijn we weer huiswaarts gegaan.

stadswal

    Museum

Cool 

Hij mist een tand

dit is natuurlijk niet te versmaden voor een visser.

7:00 uur is het. Tenminste zo goed als, als mijn man me afzet op de heide. ( hihi, gedumpt)   De lucht is fris en crispy . Ik word begroet door een onstuimige eekhoorn, die met veel bombarie door de takken raast. Ik schrik want mijn gedachten liggen bij de zonsopgang  die ik nog even wil vangen. Voor mijn gevoel ben ik al laat want zo gauw de zon doorkomt voel je meteen de warmte. Heerlijk al die nevels die als geesten langs de bomen zweven. De witte wieven. Eigenlijk is het geen wonder dat de meest wonderbaarlijke verhalen en legendes zich afspelen op de heide. Als je deze wonderlijke vlagen en diamantjes in het gras ziet, komen vanzelf de verhalen van rijkdom en schatten in je hoofd. Nu is de dauw nog nat maar ik kan me voorstellen dat de rijp, de licht bevroren dauw , nog maar enkele graden verwijderd is . Zo vroeg zijn de konijntjes nog niet op hun hoede en regelmatig betrap ik ze om me heen. Onderschat wild vind ik het. Ik beleef net zo vele plezier aan het observeren van een springend en spelend  konijn dan aan een grazend ree.  10 voor 8, de roep van de buizerd , heeft wel iets weg van een miauwende kat, laat weten dat hij of zij ook wakker is. De natuur kan zich opmaken voor de volgende ronde. 

De vele spinnenwebben geven een macaber tintje aan de heide.De kauwtjes en kraaiachtigen bevestigen dit beeld helemaal met hun gekraak.  Aan de andere kant is zo heel goed te zien waar wel of geen wild gelopen heeft. Veren op de grond. Roofvogelveren. Een buizerd, een jong waarschijnlijk,  heeft de nacht niet overleefd en is waarschijnlijk ten prooi gevallen aan een vos of marter. Het is een mysterie. Wie oh wie is de dader ? Uit de boom geplukt in zijn slaap of juist de avond ervoor geen goede schuilplaats gevonden , misschien was zijn vliegkracht nog niet goed genoeg.

De natuur heeft geen plaats voor minder. Minder snel, minder alert, minder slim  betekent dat er korte metten mee gemaakt wordt.  Negen uur de eerste jogger is me al gepasseerd.  Ik hoopte meer tijd te krijgen maar in de vakantietijd, is het hier altijd druk. De eerste sprinkhanen zie ik rond half tien uur. Het is geweldig om de natuur te zien wakker worden. Iedere soort op zijn eigen tijdstip. Dat is pas chillen en relaxen, beter dan dat gejaag en overwerken van de maatschappij.

Ik heb trouwens al een behoorlijk eind gelopen tegen de zon in dus naar het oosten. Het wordt tijd om van richting te veranderen. Ik heb een kaart bij me maar geen zin om hem te gebruiken.Het is gewoon heerlijk om gewoon te  lopen. Op gevoel, op het oog. Zou ik die weg nemen of die weg,  nee even over de heuvel kijken. Gek dat ik altijd net daarheen wil, daar waar ik het net niet kan zien wat er komt.

Het is een pittig gebiedje met een paar gemene hellingen terwijl het zonnetje steeds warmer wordt. Met het warmer worden van het zonnetje begint de heide te zoemen. De heide bloeit en wordt volop bezocht door allerlei natuurlijk niet stilzittende insecten.  Ik zou het geweldig vinden om te vertellen dat de vogels volop floten maar helaas. Die tijd is geweest. Ze zitten er wel . Roodborst, tapuit, meesjes, Vlaamse gaaien, bonte spechten ik zie ze allemaal maar meer dan een gesjilp of gekrijs zit er niet in vandaag. Het doet er niet zo toe, het past wel een beetje bij het mistige, mysterieuze gevoel. Het harde werken loont zich en al gauw sta ik op en heuvel waar ik de heide kan overzien. Half twaalf tijd voor een lunch.

Het wordt al snel duidelijk dat ik de heide zo goed als overgestoken ben. Ik maak mijn planning op om via de rode beek in een boog terug te lopen.  De rode beek is het trekpunt op deze heide en menige Limburger heeft hier rondgeploeterd. Ook ik heb als kind door het water gebanjerd. Het zit erin gebakken hier en dat blijkt als ik mensen met strandballen, luchtbedden e.d. naar de zandbak van de rode beek zie lopen.  Natuur en recreatie gaat dat wel samen? Dit stukje Rode Beek weet niet beter, en als je de bocht om loopt zie je hoe de rode beek zich onbekommerd verder ontwikkeld. Een waterral schiet in het riet en de kikkers springen vlot het water in. Idyllisch is het hier. En er is volop geritsel om je op het verkeerde been te zetten . Een muis, een merel ? nee dit keer is het een roodborst.  De lijsterbessen zijn rijp dat is duidelijk aan de hoeveelheid vogels dat hier rondhangt. Nog even en dan zijn ze allemaal stomdronken.  Als er iets grappigs is dan is het wel een dronken merel. Zouden zij ook een kater krijgen? Ik word getrakteerd op allerlei moois en nieuws de blauwvleugel sprinkhaan, zou niet weten hoe die anders kan heten aangezien die twee blauwe vleugels toont als hij opvliegt/opspringt.

Half twee,  moe en voldaan kom ik weer bij het bezoekerscentrum aan. Ik doe onderhand een moord voor een kop koffie.  Ik kijk op de maquette en herken de punten waar ik geweest ben. Ben eventjes de heide rondgelopen tenminste zo goed als. En dan nog alle kris krasjes die ik tussen door heb gedaan.

Twee uur:  tijd om een bus op te zoeken  en ondanks al het geklaag op het open baar vervoer komt mijn bus na twee minuten wachten al aan. kan ik op het station kaartje kopen en meteen instappen even overstappen in Sittard en rond drie uur kom ik thuis weer aan. Moe en voldaan spring ik onder de douche. Over luxe en geluk gesproken, wat wil een mens nog meer.  Oooh, jaah nog een koffie die gaat er wel in en  als toetje midsummermurder op de tv.

Volledig album bekijken

Vandaag lekker in de Doort gehangen dus niet gewandeld, een beetje gelopen, meer niet.    De reden ik wou kijken of ik de ijsvogel op de plaat kon krijgen. Nog wat mensen die de boomkikker zochten maar die is toch echt niet meer te vinden. Maar  de Doort heeft zoveel moois te bieden wat eigenlijk nooit gezien wordt. Nee de boomkikker daar draait het om. Red de boomkikker heeft in de Doort zijn eigen betekenis. Maar goed een overzichtje van de Doort. Waarbij de ijsvogel mijn laatste ontdekking was. Yes,  ik heb hem op de plaat.

een klein overzichtje dus want het is onmogelijk alles op een paar foto’s te krijgen

Hoe de kleuren veranderen

 Dit geeft "daar komt de bruid" een hele nieuwe betekenis ik hoop dat hun huwelijk net zo'n feest mag zijn.

YouTube - The Best Wedding Entrance Dance Ever - Chris Brown - Forever
object width 425 height 344 > param NAME movie value http://www.youtube.com/v/g8DCt3Lmi28&hl nl&fs 1 > /param> param NAME allowFullScreen value true > /param> param NAME allowscriptaccess value always > /param> embed src http://www.youtube.com/v/g8DCt3Lmi28&hl nl&fs 1 type application/x-shockwave-flash width 425 height 344 allowscriptaccess always allowfullscreen true > /embed> /object>

Wat een weer hebben we toch, een vreemde zomer. Veel wind heeft ervoor gezorgd dat de zomer eigenlijk voorbij is gegaan zonder het echt zomergevoel te hebben gehad. Deze dagen waren zelfs kil en dan blijkt aan het eind van de dag ineens de zon te gaan schijnen. Dan kan ik toch niet blijven zitten en al helemaal niet in mijn tuin. want daar kan ik meegenieten met de buurman die een televisie in de tuin heeft staan.  Nu even niet denk ik . Dag schat, zeg ik,  tegen mijn manneke die zijn frustratie van de dag probeert weg te racen in een racespelletje  en ik pak mijn fiets.

Ook met de fiets kan ik heerlijk genieten. Soms als ik iets leuk zie stop ik stap af zet fiets op slot en ga even exploreren. Andere keer geniet ik gewoon van het uitzicht en ben ik druk bezig een vliegje uit mijn oog te halen . Ooh ja daarom zet je dus een zonnebril of zo op.  ‘s Avonds op de fiets heeft de natuur toch weer een andere sfeer. De bomen lijken tot leven tot komen. Het valt op dat de zon al gauw laag staat. De lange schaduwen markeren zich weer in de weilanden.

Paddenstoelen rijzen de grond uit en sommige bovisten hebben al enorme proporties. Ik zie her en der al bomen verkleuren is dat vroeg ? vraag ik me af en kijk naderhand op de natuurkalender  en nee dat is dus niet vroeg . De paardenkastanje en de zomereik kunnen al in augustus 50% herfsttint hebben. Dit zijn ook de bomen die ik al zie kleuren. Bah, de herfst heeft zich  al ingezet. Nou ja,  bah,  eigenlijk vind ik de herfst een van de mooiste seizoen maar het feit dat zomer eigenlijk is langs geslopen maakt het een beetje weemoedig. Ik ben gek op de herfst , de verkleuringen , de vruchten , de trek , de stormen eigenlijk alles wel , behalve als je er net middenin zit natuurlijk. Ik zie het al aan de bramen . Al menig potje jam gemaakt dit jaar , maar de kracht is er van af . waar ik eerst iedere dag kon plukken zit er nu een week tussen. ach maakt niets uit hier kunnen ze geen jam meer zien dus de rest is voor de vogels. Met name de kauwtjes zijn zoetekauwen. De eerste grote groep vogels heb ik ook al weer gesignaleerd. 

Een grote groep spreeuwen danste door de lucht . magnifiek om te zien .  Alle vogels vliegen tegelijkertijd de zelfde richting uit om dan ineens met zijn allen weer om te draaien.  En dan weer een prachtige bal te vormen wat een choreografie. Wie ze leidt is onduidelijk, wat wel duidelijk is dat het broedseizoen dus weer voorbij is. Ik sta zeker een kwartier naar ze te kijken om ze dan ineens van richting te zien veranderen en ze zijn onderweg naar hun slaapplaatsen.  Vreemd dat spreeuwen in de lucht en haringen in de zee zoveel met elkaar gemeen kunnen hebben . Het is dat ik geen natte voeten krijg anders zou ik nog gaan twijfelen. Tijd om naar huis te gaan morgen is weer een dag en inderdaad wat voor dag. Deze dag werd ik verwend door een enorme majestueuze buizerd.

Laag vliegend over het veld laat hij zich heel lang volgen om dan de boom in te duiken. Bij de volgende bocht spelen de konijntjes langs de rand van de weg.

Natuurlijk kan ik het niet laten om even via de Doort naar huis te fietsen , waar ik getrakteerd wordt op een kikkerconcert. Het duurt even voordat ik me realiseer dat dit het concert is van de boomkikker. Het genot is er niet minder om eerder meer. Het is niet zo luidruchtig als in het voorjaar maar het is toch duidelijk genoeg. Gallen in de eiken doen me aan het verhaal van Roel denken.  Leuk en ja hoor in de bladknop.  Ik loop met de fiets aan de hand het bos pad af om aan de andere kant eruit te komen en daar laat een zeer lage zon me zien dat het tijd wordt om naar huis te gaan. Wat kan geluk toch in kleine dingetjes zitten.

En vanavond, vanavond regent het. Een mooie avond voor Midsummer murder. Lekker met zijn tweetjes. 

Vandaag eindelijk weer eens erop uit geweest. Het was al weer een poosje geleden. De kinderen hebben vakantie dus het ritme in het huishouden veranderd. Afspraken zorgden er ook voor dat er eigenlijk niets van kwam. Gisteren waren we al even gauw naar Monschau gewipt. Poeh  wat een drukte. Eigenlijk had ik wel eens een zondag thuis willen blijven. Maar waar ik normaal de behoefte heb om even op mezelf te zijn was het dit keer mijn manlief die het even gehad had en er behoefte aan had om even het huis voor zichzelf te hebben.

De schat hielp me met opruimen en ik maakte gauw een lunch pakketje. De lucht was grijs maar koud was het niet dus de grensmaas lijkt me wel leuk maar dan moet je me wel straks ook ophalen want dat is te ver om naar huis te lopen. Prima zo gezegd zo gedaan en al gauw sta ik in het groen. Dit keer begin ik vlak bij de brug bij de amfibieënvijver. Ik wordt verwelkomt door het gelach van ene groene specht en de roodborsttapuit staat me al op te wachten. Goh ben jij ook weer eens hier dat is lang geleden. Ja inderdaad, de weelde van de bloemen komt me tegemoet en een vleugje maaswater wordt overtroffen door de sterke geur van watermunt. Na nog geen 5 minuten komt ook de zon nog door. Al voordat ik bij het water geraak wordt ik verwelkomt door menig insect en bloem. De blauwtjes dansen over de weide, een weidebeekjuffer bevindt zich in de wilg, al gauw valt de vuurlibel op, De sprinkhanen springen voor mijn voeten weg. Het zoemt , het krekelt , het snort oftewel het tiert van het leven. in de vijver zit een waterhoentje en eindelijk laat ook het vrouwtje zich weer zien, een vrouwtjes waterhoen zie ik toch niet zo vaak. Met jongen alweer denk ik.  Heerlijk is het langs de vijver te vertoeven de kikkers springen in het water als ik langsloop om zich dan niet meer te laten zien. na een half uurtje geef ik het op hoe mooi het ook langs de vijver is en hoe leuk de hoentjes ook zijn. Ik draai me om  en voor me ligt een enorme wildernis. De planten staan oksel hoog en als het niet voor de paarden en de koeien was die hier rondscharrelen was hier eigenlijk geen doorkomen aan.   Ik volg de smalle paden die her en der lopen, waarbij de distels soms mijn schouders zachtjes betasten.  Ineens vallen een paar rode vlekken op. Het zal toch niet? En jawel dat moet wel niet de sint-jakobsvlinder die ik al een gezien heb maar  zijn soortgenoot de sint-jansvlinder . wat leuk en dan ook nog twee exemplaren. Mijn dag is nu al helemaal goed.  Ben misschien een uurtje hier en heb al van alles gezien en niet te vergeten gehoord. In de verte lokken de ganzen. Af en toe hoor ik de scholekster en ook de kieviten laten zich nog horen. En dan het gezang van menige zangvogel, de kwikstaartjes, de meesjes , graspiepers. Ze zijn niet te zien maar laten wel horen dat ze er zijn.

   Lopen langs dit gedeelte Maas betekent dat je hard moet werken. de grond is ongelijk, de vegetatie kan om de honderd meter veranderen soms moet je weer honderd meter teruglopen omdat water je pad onderbreekt, ook verandert  de omgeving steeds en waar je gisteren misschien wel kon lopen kan dat nu niet omdat de waterstand verandert is. Het is geen wandelen maar echt heerlijk struinen. Geweldig dat je mag lopen waar je wil, waar je wat leuks ziet daar wordt je naar toe gedreven soms met een omweg maar wel altijd met wat moois te zien. ik kom zandloopkevers tegen en ik waan me even op de Veluwe. Een heel stuifzand gebied opent zich voor me het enige dat er staat zijn teunisbloemen. En al gauw vliegen de zandloopkevers op voor mijn voeten zoals eerst de krekels en sprinkhanen deden.

Maar dat is niet het enige dat zich laat zien , het is te veel om op te noemen,  ieder biotoop heeft zijn eigen vegetatie en daarbij zijn eigen insecten. Maar een vuurvlinder en een enorme kever volgens mij een boktor, koninginnenpages, libellen vormen een kleine schare. Heel mooi om te zien hoe de biotopen werken. De grensmaas heeft echt verschillende grondsoorten en waterniveaus, wat dat betreft is het een gebied uit een tekstboek. In die hoek vliegen de hooibeestjes je om de oren tien meter verder zie je er geen een meer maar wordt het gebied bezet door blauwtjes. En zo kan ik door gaan, het is een lust om naar te kijken, De variatie en afwisseling  maakt dat je ongemerkt behoorlijk wat afloopt en al gauw kom ik bij de dam. Zou ik ? Ik heb geen idee hoe laat het is maar als ik de dam oploop weet ik dat ik de ronde ook wil afmaken . De zon is even verdwenen en daarmee ook de hoge temperatuur.  Ik heb nog water en een broodje op zak en ik besluit de dam over te steken waarbij ik tegemoet wordt gelopen door konikspaarden. De leider heeft mij duidelijk in de gaten en om hem zijn ruimte te begeven loop ik ongemakkelijk helemaal langs de waterrand op de losse keien.

Je kunt niet voorzichtige genoeg zijn. De rest van de kudde gunt me geen blik waardig en loopt stug door. Net als ik , want nu weet ik wat ik nog te gaan heb. Aan deze kant zitten weer andere biotopen en de grond wordt schraler door de kiezel die er ligt. De beplanting minder vol, de bebossing juist groter. Ik raak in de ban van een oranje gele vlinder ik ken hem niet en zal hem op moeten zoeken . helaas krijg ik hem niet op de foto met de vleugels open maar de bovenkant is fel donkergeel tot oranje met zwarte toppen op de vleugels. De onderkant heb ik wel te pakken en het valt op hoe fel gekleurd bijna fluorescerend.  Ik verdwijn weer van het pad de begroeiing in. Wat is het toch heerlijk om te kunnen struinen. 

Een fazant bezorgt me een hartaanval en ik sta stokstijf stil om te beseffen dat pyjama-gestreepte vogeltje langs me door lopen.   Waar normaal de fazant zou verdwijnen komt dit vrouwtje weer snel terug. Waarom is me een raadsel, maar vlak voor me roept ze de jongen weer bij zich.  Ik blijf stilstaan om haar ruimte te gunnen en nu begrijp ik waarom aan de andere kant de kant waar ze heen vloog ,loopt groter gevaar dan ik, een reiger heeft de jongen al in de gaten en ze lopen recht op hem af. Het vrouwtje overwint haar angst om de jongen van een gewisse dood te redden.  De gerichte camera frustreert hem en voor dat ik het tafereel kan vastleggen vertrekt hij met een schreeuw van frustratie.  Het vrouwtje nog wat moediger richt zich nu ten volle op om te laten zien en horen welke kant de jongen op moeten.  Ik maak zijdelings plaats en verwijder me langzaam van het gezinnetje. Wat was ze mooi. Na zo’n ervaring is het helemaal niet erg dat ik bijna de weg bereik ik kom nu in het toeristengedeelte met versteende verkoolede bomen en fietspaden. maar omdat je hier niet op de paden hoeft te blijven vervolg ik mijn weg langs het water. De ganzen snateren gestoord maar wegvliegen kunnen ze niet . Ze zitten in de rui wat duidelijk te zien is aan alle veren die overal  in het rond liggen.   De meeuw op de emmer toont me dat mijn rondje vol is . Zou hij nu al die tijd op die emmer hebben gezeten vraag ik me af.  Mijn rondje is vol tijd om manlief te bellen . ik zit onder de pluizen, spinnenwebben, zaadjes en andere rommeltjes. Ja, ik heb heerlijk gestruind .   

naar dia voorstelling

Tijdens mijn wandeling  in Roermond werd ik heerlijk afgeleid door een familie meerkoetjes. Moeders was volop bezig het nest op orde te brengen terwijl vader zich om de kinderen bekommerde. Toen vader even een eend die te dichtbij kwam moest wegjagen, gingen de jongen maar even bij moeders kijken op het enorme nest.   Heerlijk weertje, een fijne steiger om op te zitten, dus voordat ik het in de gaten had was er al gauw weer drie kwartier tot een uurtje weg gemijmerd.  Ach haast heb ik niet maar zo’n tafereeltje aan het begin van de wandeling is bijna genoeg om je om te draaien en naar huis te gaan want wat kan hier eigenlijk nog tegenop?

Volledig album bekijken

Door een reactie bij een spacegenootje besefte ik dat ik eigenlijk nooit eens over de mus heb gehad of misschien wel. Feit is dat de mus tegenwoordig al niet meer zo gewoon een interessant vogeltje is en dat er dingen zijn die we eigenlijk niet weten van de mus.

Die dingen, die we niet weten en  beseffen hebben er helaas soms ook voor gezorgd  dat het zo slecht gaat met de mus. En misschien als we weten wat belangrijk is voor de mus kunnen we hem ene beetje ondersteunen zeker in de gebieden waar hij er wel nog is.  Een van de problemen met de mus is dat hij heel erg honkvast is en niet graag van huis weggaat. De mus heeft een eigen kolonie, territorium en deze zal hij niet verlaten. De mus die je in de heg ziet is dezelfde als een jaar gelden of de oma van de mus die dit jaar geboren is of opa . Een grote happy familie met een hoofd van de familie als leider.

Deze leider kun je er ook wel uit halen als je je mussen goed observeert het is namelijk  degene met de grootste bef.  ( de donkere keelvlek.)  Dit is de baas van de familie en hij bepaalt hoe laat gegeten wordt e.d. Verder zijn mussen zeer intelligent. Ze zijn zeer goed in het opslaan van informatie. Vroeger helaas wisten ze bijvoorbeeld precies hoe laat familie de Vries ging ontbijten , of hoe laat mevrouw de Waal haar ontbijtje had.  Ik zeg met opzet helaas want wat is het geval vroeger werden er veel meer tafellakens gebruikt en die werden dan buiten uitgeklopt en die kruimels waren natuurlijk zeer geliefd bij de mussen. Die hun ochtendritueel dan ook helemaal afstemden op de uitgeklopte tafelslakens.  Tegenwoordig worden er veel placemats gebruikt dus veel kruimels verdwijnen in de prulen bak of gootsteen , dat is nu weer jammer voor die musjes , die het door het beklinkeren en betegelen al zo moeilijk hebben. Die broodkruimels konden een familie redden.  Verder weten mussen ook precies voor welke kat ze moeten uitkijken. Dat verklaard waarom ze soms zo brutaal lijken in je eigen tuin,  waar poeslief in het zonnetje ligt en zich bij de buurvrouw niet laten zien terwijl die poes misschien wel binnen zit.

Een andere belangrijke reden waarom mussen het moeilijk hebben is natuurlijk de nestgelegeheid onder de daken dat is weggevallen. Mussen nestelen graag bij elkaar onder de pannen. Lekker gezellig want dan kunnen ze alle roddels en veranderingen in de buurt op tijd doorvertellen. Een mus zal niet gauw een alternatief zoeken en nestelt dan bij niet terwijl er wel een nestkast hangt. Een mussenkast is groter en heeft meerdere ingangen. Dit kan een goed alternatief zijn maar met de ophang plaats moet wel rekening gehouden worden dat mussen graag hoog zitten. Een andere en betere oplossing is een vogelvide.  Een vogelvide is een plastiek dakpanvervanging rij dat je in de eerste dakpan rij kunt aanleggen . De vogelvide heeft speciale achterkant zodat de mussen onder de eerste rij kunnen nestelen en dan niet verder onder het dak kunnen kruipen.  

Water weten we allemaal wel is zeer belangrijk voor alle vogels en daarom heeft iedereen of zeer velen dan wel een vogelbadje of iets dergelijks in de tuin staan.  Zeer goed natuurlijk  ook altijd heel gezellig al die badderende vogeltjes maar een huismus wil meer . Een huismus moet namelijk ook zandbadjes kunnen nemen en vroegen toen we nog allemaal heggen en coniferen als erfafscheiding hadden was dat nooit een probleem want daaronder was er altijd heerlijk droog en warm zand. Heerlijk om op die manier van de paarsieten af te komen maar met de komst van schuttingen, en betegelde tuintjes is die mogelijkheid weggevallen . Als er nog mussen zitten en je zit in deze situatie dan is het niet verkeerd om een soort van zandbakje te maken of een paar tegels , klinkers te verwijderen je zou ze er een heel groot plezier mee doen.

Verder hebben mussen graag een beetje bescherming en zitten ze dus heel graag in een heg , haag, klimop om vandaaruit de wereld te observeren en te kunnen schuilen voor kat , sperwer, havik , of de buurjongen met proppenschieter . Je hoeft niet meteen weer een heg neer te zetten maar als je met je plantenkeuze of snoeiwerk hiermee een beetje rekening houdt dan voelt een mus zich weer veilig.

Het zal heel lang duren voordat de mus weer terug is in gebieden waar hij verdwenen is omdat zoals ik al zei de mus zeer honkvast is.  Echter het is niet onmogelijk omdat de jongen van ieder jaar, net als iedere puber wel eens wat meer van de wereld willen zien, Deze jongelingen hebben nog genoeg moed om eens wat verder te kijken en kunnen zo een stukje verderop een nieuwe kolonie starten. en zo kan langzaam de mus zich weer uitbreiden, als er tenminste voldaan is aan zijn basisbehoeften.

kruimels of voer, water ,zandbad, nestgelegenheid , beschutting.

Het lijkt een enorme opgave en eigenlijk is het heel eenvoudig om de mus weer wat leefbaarheid te geven. Dus denk aan je broodkruimels, gooi ze naar buiten ,of beter nog voer je vogeltje elke dag, tegenwoordig is het goed om het hele jaar te voeren juist vanwege al die beklinkerde en betegelde tuintjes en daar doe je andere vogels ook een plezier mee (bij vivara thuisbezorgd), ze zijn gek op gewone havermout, creëer een zandbadje, en zorg voor meerdere goede nestkastjes of nog beter en uiteindelijk goedkoper, schaf samen met de buren éénmalig een vogelvide ( 6 keer 1 meter)  aan.  

Het probleem met een mus is het is niet of/of  maar het is en/en.   Het een wat belangrijker dan het ander maar wel allemaal noodzakelijk op een of andere manier.

Zeker als je nog  mussen in je omgeving hebt. Is dit heel belangrijk want het beklinkeren van het tuintje van de buren kan net de balans tussen overleven en uitsterven omgooien.     Het zijn zo’n gezellige vogeltjes en pas als je ze niet meer hoort besef je pas wat ej kwijt bent en dan is het al te laat, maar misschien niet voor altijd.       

Vandaag uren door de Doort gedwaald.  Echt urenlang  heerlijk de vogels floten alsof het lente was, de insekten gonsden alsof het de laatste dag was om nectar te vinden. Zelfs de muggen en de Dazen hadden vrij vandaag . Eigenlijk kon de dag niet meer stuk . Een prachtige dag maar helaas toch met een zwart randje. Sommige dingen kunnen me echt woedend maken . De enige mensen in de Doort kwamen met allerlei professionele camera’s en ze hadden maar één ding als dollartekentjes in hun ogen.  Een foto van de boom kikker.

Daar heb ik in principe helemaal geen moeite mee, leuk voor die mensen. Alleen zijn deze zogenaamde natuurfotografen een stelletje egoïstische lompe boeren.  Vanmorgen had ik al gauw een paar boomkikkertjes gespot, ik heb ze bewonderd, gefotografeerd en ben verder gelopen een half uurtje later zie ik ze met 6 man sterk in de wei die afgesloten is. En bij dezelfde bramenstruik waar ik stond en met pijn in mijn hart heb ik weer gezien hoe in een half uurtje gewoon een vierkante meter vernietigd is. Met al hun professionele apparatuur schijnen ze dus schijnbaar nog steeds niet dichtbij genoeg kunnen komen. Een hele inham weer uit de struiken. Stelletje lompe boeren waarop ik ze toch echt even heb toegesproken. Dat noemt zich natuurfotograaf bah. Nadat ik verteld had dat ze met hun capriolen waarschijnlijk op minimaal 5 kikkers hebben gestaan, aangezien deze onder de struik wonen om die ene te fotograferen en het feit dat het hele habitat onder de struik vernietigd is want nu kan de zon en de wind erbij dus droogt alles uit zodat de kikkers daar niet meer kunnen schuilen hadden ze wel even het schaamrood op de wangen staan. Goed zo. Ik hoop dat ze zich goed schuldig voelen.

Ik ben erop tegen om natuur af te sluiten maar als ik zie hoe hier de bramenstruiken gewoon vernietigd worden zou ik er een groot voorstander van zijn om een groot hek ervoor te zetten.  Kijken mag aankomen niet.