7:00 uur is het. Tenminste zo goed als, als mijn man me afzet op de heide. ( hihi, gedumpt)   De lucht is fris en crispy . Ik word begroet door een onstuimige eekhoorn, die met veel bombarie door de takken raast. Ik schrik want mijn gedachten liggen bij de zonsopgang  die ik nog even wil vangen. Voor mijn gevoel ben ik al laat want zo gauw de zon doorkomt voel je meteen de warmte. Heerlijk al die nevels die als geesten langs de bomen zweven. De witte wieven. Eigenlijk is het geen wonder dat de meest wonderbaarlijke verhalen en legendes zich afspelen op de heide. Als je deze wonderlijke vlagen en diamantjes in het gras ziet, komen vanzelf de verhalen van rijkdom en schatten in je hoofd. Nu is de dauw nog nat maar ik kan me voorstellen dat de rijp, de licht bevroren dauw , nog maar enkele graden verwijderd is . Zo vroeg zijn de konijntjes nog niet op hun hoede en regelmatig betrap ik ze om me heen. Onderschat wild vind ik het. Ik beleef net zo vele plezier aan het observeren van een springend en spelend  konijn dan aan een grazend ree.  10 voor 8, de roep van de buizerd , heeft wel iets weg van een miauwende kat, laat weten dat hij of zij ook wakker is. De natuur kan zich opmaken voor de volgende ronde. 

De vele spinnenwebben geven een macaber tintje aan de heide.De kauwtjes en kraaiachtigen bevestigen dit beeld helemaal met hun gekraak.  Aan de andere kant is zo heel goed te zien waar wel of geen wild gelopen heeft. Veren op de grond. Roofvogelveren. Een buizerd, een jong waarschijnlijk,  heeft de nacht niet overleefd en is waarschijnlijk ten prooi gevallen aan een vos of marter. Het is een mysterie. Wie oh wie is de dader ? Uit de boom geplukt in zijn slaap of juist de avond ervoor geen goede schuilplaats gevonden , misschien was zijn vliegkracht nog niet goed genoeg.

De natuur heeft geen plaats voor minder. Minder snel, minder alert, minder slim  betekent dat er korte metten mee gemaakt wordt.  Negen uur de eerste jogger is me al gepasseerd.  Ik hoopte meer tijd te krijgen maar in de vakantietijd, is het hier altijd druk. De eerste sprinkhanen zie ik rond half tien uur. Het is geweldig om de natuur te zien wakker worden. Iedere soort op zijn eigen tijdstip. Dat is pas chillen en relaxen, beter dan dat gejaag en overwerken van de maatschappij.

Ik heb trouwens al een behoorlijk eind gelopen tegen de zon in dus naar het oosten. Het wordt tijd om van richting te veranderen. Ik heb een kaart bij me maar geen zin om hem te gebruiken.Het is gewoon heerlijk om gewoon te  lopen. Op gevoel, op het oog. Zou ik die weg nemen of die weg,  nee even over de heuvel kijken. Gek dat ik altijd net daarheen wil, daar waar ik het net niet kan zien wat er komt.

Het is een pittig gebiedje met een paar gemene hellingen terwijl het zonnetje steeds warmer wordt. Met het warmer worden van het zonnetje begint de heide te zoemen. De heide bloeit en wordt volop bezocht door allerlei natuurlijk niet stilzittende insecten.  Ik zou het geweldig vinden om te vertellen dat de vogels volop floten maar helaas. Die tijd is geweest. Ze zitten er wel . Roodborst, tapuit, meesjes, Vlaamse gaaien, bonte spechten ik zie ze allemaal maar meer dan een gesjilp of gekrijs zit er niet in vandaag. Het doet er niet zo toe, het past wel een beetje bij het mistige, mysterieuze gevoel. Het harde werken loont zich en al gauw sta ik op en heuvel waar ik de heide kan overzien. Half twaalf tijd voor een lunch.

Het wordt al snel duidelijk dat ik de heide zo goed als overgestoken ben. Ik maak mijn planning op om via de rode beek in een boog terug te lopen.  De rode beek is het trekpunt op deze heide en menige Limburger heeft hier rondgeploeterd. Ook ik heb als kind door het water gebanjerd. Het zit erin gebakken hier en dat blijkt als ik mensen met strandballen, luchtbedden e.d. naar de zandbak van de rode beek zie lopen.  Natuur en recreatie gaat dat wel samen? Dit stukje Rode Beek weet niet beter, en als je de bocht om loopt zie je hoe de rode beek zich onbekommerd verder ontwikkeld. Een waterral schiet in het riet en de kikkers springen vlot het water in. Idyllisch is het hier. En er is volop geritsel om je op het verkeerde been te zetten . Een muis, een merel ? nee dit keer is het een roodborst.  De lijsterbessen zijn rijp dat is duidelijk aan de hoeveelheid vogels dat hier rondhangt. Nog even en dan zijn ze allemaal stomdronken.  Als er iets grappigs is dan is het wel een dronken merel. Zouden zij ook een kater krijgen? Ik word getrakteerd op allerlei moois en nieuws de blauwvleugel sprinkhaan, zou niet weten hoe die anders kan heten aangezien die twee blauwe vleugels toont als hij opvliegt/opspringt.

Half twee,  moe en voldaan kom ik weer bij het bezoekerscentrum aan. Ik doe onderhand een moord voor een kop koffie.  Ik kijk op de maquette en herken de punten waar ik geweest ben. Ben eventjes de heide rondgelopen tenminste zo goed als. En dan nog alle kris krasjes die ik tussen door heb gedaan.

Twee uur:  tijd om een bus op te zoeken  en ondanks al het geklaag op het open baar vervoer komt mijn bus na twee minuten wachten al aan. kan ik op het station kaartje kopen en meteen instappen even overstappen in Sittard en rond drie uur kom ik thuis weer aan. Moe en voldaan spring ik onder de douche. Over luxe en geluk gesproken, wat wil een mens nog meer.  Oooh, jaah nog een koffie die gaat er wel in en  als toetje midsummermurder op de tv.

Volledig album bekijken

Vandaag lekker in de Doort gehangen dus niet gewandeld, een beetje gelopen, meer niet.    De reden ik wou kijken of ik de ijsvogel op de plaat kon krijgen. Nog wat mensen die de boomkikker zochten maar die is toch echt niet meer te vinden. Maar  de Doort heeft zoveel moois te bieden wat eigenlijk nooit gezien wordt. Nee de boomkikker daar draait het om. Red de boomkikker heeft in de Doort zijn eigen betekenis. Maar goed een overzichtje van de Doort. Waarbij de ijsvogel mijn laatste ontdekking was. Yes,  ik heb hem op de plaat.

een klein overzichtje dus want het is onmogelijk alles op een paar foto’s te krijgen

Hoe de kleuren veranderen

 Dit geeft "daar komt de bruid" een hele nieuwe betekenis ik hoop dat hun huwelijk net zo'n feest mag zijn.

YouTube - The Best Wedding Entrance Dance Ever - Chris Brown - Forever
object width 425 height 344 > param NAME movie value http://www.youtube.com/v/g8DCt3Lmi28&hl nl&fs 1 > /param> param NAME allowFullScreen value true > /param> param NAME allowscriptaccess value always > /param> embed src http://www.youtube.com/v/g8DCt3Lmi28&hl nl&fs 1 type application/x-shockwave-flash width 425 height 344 allowscriptaccess always allowfullscreen true > /embed> /object>

Wat een weer hebben we toch, een vreemde zomer. Veel wind heeft ervoor gezorgd dat de zomer eigenlijk voorbij is gegaan zonder het echt zomergevoel te hebben gehad. Deze dagen waren zelfs kil en dan blijkt aan het eind van de dag ineens de zon te gaan schijnen. Dan kan ik toch niet blijven zitten en al helemaal niet in mijn tuin. want daar kan ik meegenieten met de buurman die een televisie in de tuin heeft staan.  Nu even niet denk ik . Dag schat, zeg ik,  tegen mijn manneke die zijn frustratie van de dag probeert weg te racen in een racespelletje  en ik pak mijn fiets.

Ook met de fiets kan ik heerlijk genieten. Soms als ik iets leuk zie stop ik stap af zet fiets op slot en ga even exploreren. Andere keer geniet ik gewoon van het uitzicht en ben ik druk bezig een vliegje uit mijn oog te halen . Ooh ja daarom zet je dus een zonnebril of zo op.  ‘s Avonds op de fiets heeft de natuur toch weer een andere sfeer. De bomen lijken tot leven tot komen. Het valt op dat de zon al gauw laag staat. De lange schaduwen markeren zich weer in de weilanden.

Paddenstoelen rijzen de grond uit en sommige bovisten hebben al enorme proporties. Ik zie her en der al bomen verkleuren is dat vroeg ? vraag ik me af en kijk naderhand op de natuurkalender  en nee dat is dus niet vroeg . De paardenkastanje en de zomereik kunnen al in augustus 50% herfsttint hebben. Dit zijn ook de bomen die ik al zie kleuren. Bah, de herfst heeft zich  al ingezet. Nou ja,  bah,  eigenlijk vind ik de herfst een van de mooiste seizoen maar het feit dat zomer eigenlijk is langs geslopen maakt het een beetje weemoedig. Ik ben gek op de herfst , de verkleuringen , de vruchten , de trek , de stormen eigenlijk alles wel , behalve als je er net middenin zit natuurlijk. Ik zie het al aan de bramen . Al menig potje jam gemaakt dit jaar , maar de kracht is er van af . waar ik eerst iedere dag kon plukken zit er nu een week tussen. ach maakt niets uit hier kunnen ze geen jam meer zien dus de rest is voor de vogels. Met name de kauwtjes zijn zoetekauwen. De eerste grote groep vogels heb ik ook al weer gesignaleerd. 

Een grote groep spreeuwen danste door de lucht . magnifiek om te zien .  Alle vogels vliegen tegelijkertijd de zelfde richting uit om dan ineens met zijn allen weer om te draaien.  En dan weer een prachtige bal te vormen wat een choreografie. Wie ze leidt is onduidelijk, wat wel duidelijk is dat het broedseizoen dus weer voorbij is. Ik sta zeker een kwartier naar ze te kijken om ze dan ineens van richting te zien veranderen en ze zijn onderweg naar hun slaapplaatsen.  Vreemd dat spreeuwen in de lucht en haringen in de zee zoveel met elkaar gemeen kunnen hebben . Het is dat ik geen natte voeten krijg anders zou ik nog gaan twijfelen. Tijd om naar huis te gaan morgen is weer een dag en inderdaad wat voor dag. Deze dag werd ik verwend door een enorme majestueuze buizerd.

Laag vliegend over het veld laat hij zich heel lang volgen om dan de boom in te duiken. Bij de volgende bocht spelen de konijntjes langs de rand van de weg.

Natuurlijk kan ik het niet laten om even via de Doort naar huis te fietsen , waar ik getrakteerd wordt op een kikkerconcert. Het duurt even voordat ik me realiseer dat dit het concert is van de boomkikker. Het genot is er niet minder om eerder meer. Het is niet zo luidruchtig als in het voorjaar maar het is toch duidelijk genoeg. Gallen in de eiken doen me aan het verhaal van Roel denken.  Leuk en ja hoor in de bladknop.  Ik loop met de fiets aan de hand het bos pad af om aan de andere kant eruit te komen en daar laat een zeer lage zon me zien dat het tijd wordt om naar huis te gaan. Wat kan geluk toch in kleine dingetjes zitten.

En vanavond, vanavond regent het. Een mooie avond voor Midsummer murder. Lekker met zijn tweetjes. 

Vandaag eindelijk weer eens erop uit geweest. Het was al weer een poosje geleden. De kinderen hebben vakantie dus het ritme in het huishouden veranderd. Afspraken zorgden er ook voor dat er eigenlijk niets van kwam. Gisteren waren we al even gauw naar Monschau gewipt. Poeh  wat een drukte. Eigenlijk had ik wel eens een zondag thuis willen blijven. Maar waar ik normaal de behoefte heb om even op mezelf te zijn was het dit keer mijn manlief die het even gehad had en er behoefte aan had om even het huis voor zichzelf te hebben.

De schat hielp me met opruimen en ik maakte gauw een lunch pakketje. De lucht was grijs maar koud was het niet dus de grensmaas lijkt me wel leuk maar dan moet je me wel straks ook ophalen want dat is te ver om naar huis te lopen. Prima zo gezegd zo gedaan en al gauw sta ik in het groen. Dit keer begin ik vlak bij de brug bij de amfibieënvijver. Ik wordt verwelkomt door het gelach van ene groene specht en de roodborsttapuit staat me al op te wachten. Goh ben jij ook weer eens hier dat is lang geleden. Ja inderdaad, de weelde van de bloemen komt me tegemoet en een vleugje maaswater wordt overtroffen door de sterke geur van watermunt. Na nog geen 5 minuten komt ook de zon nog door. Al voordat ik bij het water geraak wordt ik verwelkomt door menig insect en bloem. De blauwtjes dansen over de weide, een weidebeekjuffer bevindt zich in de wilg, al gauw valt de vuurlibel op, De sprinkhanen springen voor mijn voeten weg. Het zoemt , het krekelt , het snort oftewel het tiert van het leven. in de vijver zit een waterhoentje en eindelijk laat ook het vrouwtje zich weer zien, een vrouwtjes waterhoen zie ik toch niet zo vaak. Met jongen alweer denk ik.  Heerlijk is het langs de vijver te vertoeven de kikkers springen in het water als ik langsloop om zich dan niet meer te laten zien. na een half uurtje geef ik het op hoe mooi het ook langs de vijver is en hoe leuk de hoentjes ook zijn. Ik draai me om  en voor me ligt een enorme wildernis. De planten staan oksel hoog en als het niet voor de paarden en de koeien was die hier rondscharrelen was hier eigenlijk geen doorkomen aan.   Ik volg de smalle paden die her en der lopen, waarbij de distels soms mijn schouders zachtjes betasten.  Ineens vallen een paar rode vlekken op. Het zal toch niet? En jawel dat moet wel niet de sint-jakobsvlinder die ik al een gezien heb maar  zijn soortgenoot de sint-jansvlinder . wat leuk en dan ook nog twee exemplaren. Mijn dag is nu al helemaal goed.  Ben misschien een uurtje hier en heb al van alles gezien en niet te vergeten gehoord. In de verte lokken de ganzen. Af en toe hoor ik de scholekster en ook de kieviten laten zich nog horen. En dan het gezang van menige zangvogel, de kwikstaartjes, de meesjes , graspiepers. Ze zijn niet te zien maar laten wel horen dat ze er zijn.

   Lopen langs dit gedeelte Maas betekent dat je hard moet werken. de grond is ongelijk, de vegetatie kan om de honderd meter veranderen soms moet je weer honderd meter teruglopen omdat water je pad onderbreekt, ook verandert  de omgeving steeds en waar je gisteren misschien wel kon lopen kan dat nu niet omdat de waterstand verandert is. Het is geen wandelen maar echt heerlijk struinen. Geweldig dat je mag lopen waar je wil, waar je wat leuks ziet daar wordt je naar toe gedreven soms met een omweg maar wel altijd met wat moois te zien. ik kom zandloopkevers tegen en ik waan me even op de Veluwe. Een heel stuifzand gebied opent zich voor me het enige dat er staat zijn teunisbloemen. En al gauw vliegen de zandloopkevers op voor mijn voeten zoals eerst de krekels en sprinkhanen deden.

Maar dat is niet het enige dat zich laat zien , het is te veel om op te noemen,  ieder biotoop heeft zijn eigen vegetatie en daarbij zijn eigen insecten. Maar een vuurvlinder en een enorme kever volgens mij een boktor, koninginnenpages, libellen vormen een kleine schare. Heel mooi om te zien hoe de biotopen werken. De grensmaas heeft echt verschillende grondsoorten en waterniveaus, wat dat betreft is het een gebied uit een tekstboek. In die hoek vliegen de hooibeestjes je om de oren tien meter verder zie je er geen een meer maar wordt het gebied bezet door blauwtjes. En zo kan ik door gaan, het is een lust om naar te kijken, De variatie en afwisseling  maakt dat je ongemerkt behoorlijk wat afloopt en al gauw kom ik bij de dam. Zou ik ? Ik heb geen idee hoe laat het is maar als ik de dam oploop weet ik dat ik de ronde ook wil afmaken . De zon is even verdwenen en daarmee ook de hoge temperatuur.  Ik heb nog water en een broodje op zak en ik besluit de dam over te steken waarbij ik tegemoet wordt gelopen door konikspaarden. De leider heeft mij duidelijk in de gaten en om hem zijn ruimte te begeven loop ik ongemakkelijk helemaal langs de waterrand op de losse keien.

Je kunt niet voorzichtige genoeg zijn. De rest van de kudde gunt me geen blik waardig en loopt stug door. Net als ik , want nu weet ik wat ik nog te gaan heb. Aan deze kant zitten weer andere biotopen en de grond wordt schraler door de kiezel die er ligt. De beplanting minder vol, de bebossing juist groter. Ik raak in de ban van een oranje gele vlinder ik ken hem niet en zal hem op moeten zoeken . helaas krijg ik hem niet op de foto met de vleugels open maar de bovenkant is fel donkergeel tot oranje met zwarte toppen op de vleugels. De onderkant heb ik wel te pakken en het valt op hoe fel gekleurd bijna fluorescerend.  Ik verdwijn weer van het pad de begroeiing in. Wat is het toch heerlijk om te kunnen struinen. 

Een fazant bezorgt me een hartaanval en ik sta stokstijf stil om te beseffen dat pyjama-gestreepte vogeltje langs me door lopen.   Waar normaal de fazant zou verdwijnen komt dit vrouwtje weer snel terug. Waarom is me een raadsel, maar vlak voor me roept ze de jongen weer bij zich.  Ik blijf stilstaan om haar ruimte te gunnen en nu begrijp ik waarom aan de andere kant de kant waar ze heen vloog ,loopt groter gevaar dan ik, een reiger heeft de jongen al in de gaten en ze lopen recht op hem af. Het vrouwtje overwint haar angst om de jongen van een gewisse dood te redden.  De gerichte camera frustreert hem en voor dat ik het tafereel kan vastleggen vertrekt hij met een schreeuw van frustratie.  Het vrouwtje nog wat moediger richt zich nu ten volle op om te laten zien en horen welke kant de jongen op moeten.  Ik maak zijdelings plaats en verwijder me langzaam van het gezinnetje. Wat was ze mooi. Na zo’n ervaring is het helemaal niet erg dat ik bijna de weg bereik ik kom nu in het toeristengedeelte met versteende verkoolede bomen en fietspaden. maar omdat je hier niet op de paden hoeft te blijven vervolg ik mijn weg langs het water. De ganzen snateren gestoord maar wegvliegen kunnen ze niet . Ze zitten in de rui wat duidelijk te zien is aan alle veren die overal  in het rond liggen.   De meeuw op de emmer toont me dat mijn rondje vol is . Zou hij nu al die tijd op die emmer hebben gezeten vraag ik me af.  Mijn rondje is vol tijd om manlief te bellen . ik zit onder de pluizen, spinnenwebben, zaadjes en andere rommeltjes. Ja, ik heb heerlijk gestruind .   

naar dia voorstelling

Tijdens mijn wandeling  in Roermond werd ik heerlijk afgeleid door een familie meerkoetjes. Moeders was volop bezig het nest op orde te brengen terwijl vader zich om de kinderen bekommerde. Toen vader even een eend die te dichtbij kwam moest wegjagen, gingen de jongen maar even bij moeders kijken op het enorme nest.   Heerlijk weertje, een fijne steiger om op te zitten, dus voordat ik het in de gaten had was er al gauw weer drie kwartier tot een uurtje weg gemijmerd.  Ach haast heb ik niet maar zo’n tafereeltje aan het begin van de wandeling is bijna genoeg om je om te draaien en naar huis te gaan want wat kan hier eigenlijk nog tegenop?

Volledig album bekijken