Vandaag ben ik lekker weer eens de schinveldse bossen door kunnen struinen.

Het feit dat ik zoveel geluk had, kwam omdat mijn dochter een viswedstrijd had in Schinveld.

Met een beetje planning en organisatie vanmorgen, had ik het hele huis gezogen, de nodige boodschappen gedaan samen met mijn man. De lunchpaketten klaar. Een landkaart gezocht en gevonden.  Het arme kind achter de veren aan gezeten om haar spullen klaar te maken. Voor mezelf had mijn man ook een goede rugzak gevuld met drinken en eten. Op het laatste moment in een heldere bui de insektenspray ingepakt. Goede schoenen mee , toestel natuurlijk, verrekijker? hm nee, laat maar thuis die is wel erg onhandig samen met toestel. 

Bij moeders nog even een kop koffie gedronken met een heerlijk stuk appeltaart ( eigen creatie van vaders kant) de auto werd ingeladen en daar gingen we op naar Schinveld.

Daar aangekomen werd alles uitgeladen en was het wachten op de loting.

Nou dat duurde nog wel effe, dus ik heb mijn boeltje bij elkaar geraapt, van iedereen afscheid genomen voor het geval ik nooit meer terug zou komen. Wat commentaar nog natuurlijk omdat ik mijn dochter achterliet tijdens de wedstrijd maar zij was prima vertegenwoordigd door haar coach ( opa ) en haar vader.  

Ik had een route gepland van een kilometer of 10 en aangezien we daar om de hoek met Duitsland zitten kan ik wel overal terecht komen. De Schinveldse bossen zijn de grootste aaneengesloten bossen van Zuidlimburg ( volgens het boekje)  dus als ik daar de weg kwijtraak ben ik nog niet jarig.  

Rond twee uur ben ik gestart, lekker genietend van de natuur en de vogels. Een prachtige omgeving met de bedoeling om een route te volgen zodat ik niet helemaal zou verdwalen. Nou dat begon al goed want na de tweede bocht was er al geen route meer te vinden. Niet dat ik me er erg druk om maakte want ik had een aardig idee waar ik naar toe wilde. Op een gegeven ogenblik raak ik de grotere weg en dan moet ik een keuze maken naar links is naar Duitsland naar rechts is richting Brunssum. Tijd gechecked, nou laat ik toch maar in Nederland blijven. Ik had mijn nieuwe mobiel mee om er achter te komen dat ik in de bossen helemaal geen bereik had.

Dus naar rechts, na een kilometer of twee ben ik de bos weer ingedoken geen idee op welke hoogte ik zat.

En jawel hoor mijn soort bos. er lopen her en der stroompjes. De paden zijn in het begin nauwelijks herkenbaar , er was hier al lange tijd niemand meer geweest, dat was duidelijk genoeg, het was een grote blubberzooi. Hihi dus klauteren en klimmen en plannen om me er een beetje droog doorheen te manouvreren. 

Het was een mooie omgeving waarbij de varens nog helemaal dor waren van de winter.

 Veel jonge boompjes en erachter een dikker bos. Ik vond een reeënspoor en probeerde dat te volgen.

Ik vroeg me af of het mogelijk zou zijn om hier langs een reekalf te lopen en hem dus niet te zien vanwege de kleuren van de varens.  De vogeltjes floten dat het een lieve lust was. Overal liepen er al mieren van die dikke.  

En toen hoorde ik iets , geritsel door de droge eikenbladeren op de grond en heel langzaam loop ik achteruit terug en probeer te luisteren waar  het geluid vandaan komt en ja hoor daar zie ik ze ..... twee reeën. Rennend maar niet in paniek, ze lopen parallel met me richting het begroeide bos. Ik heb mijn fototoestel in de aanslag en ik zie een ree stilstaand en de kop gedraaid achterom kijkend en wat doet mijn toestel? AAAAh niet te geloven, hij zoomt in op een takje aan de zijkant van het beeld vlak voor me  en weg was mijn ree. Wat jammer, maar ach ik had ze niet eens verwacht zo midden op de dag. Dus mijmerend loop ik verder om erachter te komen dat mijn pad geblokkerd is door een behoorlijke stroom. Zowel links als rechts was de modder diep genoeg om mijn schoenen vast te zuigen en daar pas ik toch voor. Dus rechtsomkeerd gemaakt dan maar een andere weg zoeken. Ondertussen moet ik toch de richting goed in de gaten houden want ik ben toch al twee uurtjes onderweg.

Gelukkig ligt de visvijver naast een zweefvliegveld en gelukkig was het weer dusdanig dat er goed gevlogen werd. Op die manier was het wel heel makkelijk om de goede richting weer terug te vinden.

Dus ben ik op mijn gemakkie verder het bos doorgelopen. Ik heb van alles gezien en gehoord het was heerlijk.

En als een kadootje zag ik ook nog twee zwarte spechten , net dertig cm boven de grond tegen een boomstam. Die heb ik nog niet vaak gezien. En het was ook nog een koppeltje. Prachtig van boom naar boom en steeds maar vlak boven de grond blijvend. Hoger dan een halve meter heb ik ze niet gezien. 

Toen ik bij de visvijver terugkwam was het 17:00 uur en moest mijn meisje nog een half uurtje vissen. Plaatsnummer 13 had ze geloot. Helaas net één plaats onder de kop. Dus degene die naast haar zat had de eerste keus en blijkbaar werden ze daar ook gevangen.  Uiteindelijk heeft ze toch een derde plaatsje eruit weten te halen en bij de telling bleek dat ze een paar mooie voorns erbij had. Alle visjes werden weer netjes teruggegooid en voegden zich al snel bij hun familieleden.

 Ik ben nog even bij het zweefvliegveld gaan kijken en wat verderop bij de kikkervijver. Een heerlijk orkest van gekwaak kwam ons tegemoed.  Daar aangekomen sprongen de kikkers als op een startschot allemaal het water in. Zeer grappig om te zien. Ja, dat was een heerlijke dag geweest.

Zoals jullie al gemerkt hebben ben ik weer van de partij,

De computer heeft een scan gehad achteraf zeer onnodig, maar goed dat doet er niet toe.

Blijkbaar heeft de fout toch ergens bij het space-team gezeten. Hebben ze lang genoeg over gedaan dan.

Ik heb begrepen dat meerdere van jullie probleempjes hebben gehad, dus was ik niet de enigste.  

in ieder geval lijkt alles weer zoals het hoort.

Bedankt voor jullie bijdragen het heeft toch voorkomen dat ik in de stress zou gaan raken. 

Het punt is mijn computertje is nog van het stenen tijdperk en ik heb zo langzaam een speciale band met hem opgebouwd. Ik moet hem liefdevol behandelen anders gooit hij me er gewoon vanaf. Ergens had ik de knijp dat de computer het niet meer aankon en dat ik dus computerloos zou eindigern en dan heb ik nog niet zo snel een nieuwe.

ik kan dus voorlopig opgelucht ademhalen .

  

Spaces is weer lekker bezig , ik weet niet of jullie iets gemerkt hebben maar mijn space doet af en toe zeer raar.

Net linkte ik naar spaces home en toen kreeg ik de pagina van een dag geleden. Benona met "eend she funny" als laatste entree.

Ik zie bij de reacties dat verschilllende mensen iets in mijn gastenboek hebben geschreven bij deze nog dank je wel maar in mijn gastenboek via de spaceshome  is Mariëlle de laatste entree. ( trouwens deze entrees zie ik nu ook niet meer. ook een dag weg)

Gisteren merkte ik dit ook al maar had toch gedacht dat het vandaag over zou zijn. misschien werkzaamheden ,dat kan wel eens. Maar nee volgens de bezoekerslijst bestaat vandaag niet meer is het de 24 ste vandaag. Ook  wordt mij steeds gevraagd om in te loggen terwijl ik via mijn hotmail link, dus ik ben al ingelogd. Dus sluit ik hem maar weer af en meld me opnieuw aan en dan lukt het wel. Net zat ik nog lekker te bekijken wat jullie allemaal uitgespookt hebben en kan treacties geven en nu bestaat vandaag niet eens meer. Dus jongens let even op. als jullie niets meer horen, ik zit dan in de stress of ik kan nergens meer bij, of de space doet gek.

In ieder geval wens ik jullie via deze weg een fijn weekend.  Ik ga effe een stevige computerscan doen je weet maar nooit, al denk ik dat ik niets vindt want de rest functioneert wel maar goed, better safe than sorry. als laatste redmiddel zal ik de spaces en hotmail  windows deinstalleren en weer installeren.   Als iemand suggesties heeft graag  via mijn berichten dan ontvang ik ze tenminste .

Grtzz Mazza

 Ps. Als ik naar mijn eigen space ga zie ik wel de entrees in het gastenboek e.d. dus het lijkt erop dat de spaceshome pagina niet goed zit om wat voor reden dan ook, Dat betekent dus dat ik jullie nieuwe entrees niet meer kan zien.(via up-dates)    

    Ik ben gek op varens , waarom weet ik niet al vanaf de lagere school toen de juffrouw liet zien waar de sporen zaten aan de onderkant van het blad, heb ik er iets mee. Ik vind de groeiwijze zo symbolisch. Ze horen ook bij het bos. Mijn soort bos , ik hou van groen, beekjes, stroompjes, klimmen en klauteren, vogels, loof veel loof.

Dennenbomen zijn ook wel leuk maar gevoelsmatig een beetje sinister, donker, spannend.

Misschien wel te veel sprookjes gelezen. De boze heks zit in een donker bos. Sneeuwwitje's bos of Bambi's bos was groen en fleurig met leuke konijtjes en zingende vogeltjes. 

De varens in mijn tuin staan niet in het bos maar wel altijd in de schaduw in een hoekje vlak bij de keuken.

En ze komen weer ieder jaar heel trouw . Magnifiek om te zien ,eerst een beetje groen boven de grond en zodra het een beetje formaat krijgt zie je hoe mooi de bladeren opgerold zitten . Veilig beschermt alsof ze de foetushouding hebben. En zo'n mooie kleur groen. En hoe klein het steeltje ook is, je ziet meteen hoe sterk en veerkrachtig de  steel  gaat worden.      

En dan als hij groter wordt wijdt hij zich naar buiten, niet meer rechtop staand veilig, maar openend naar de buitenwereld toe, elkaar de ruimte gunnend om te groeien. En dan vormen de bladeren een kring en als je goed kijkt. Ik vind het net beeldjes/wezentjes (de opgerolde puntjes, hun hoofdjes)  die elkaar aan de armen vasthouden.  Elkaar reikend en ondersteunend. 

 

En als je dan nog wat dichter kijkt dan kijk je in het hart van de cirkel en dan zie je hoe deze cirkel ruimte geeft aan een nieuwe cirkel binnenin en de grotere bladeren omringen liefdevol de kleinere zodat ze beschermd zijn. Nog steeds elkaar rakend voordat ze uitwaaieren .

En dan groeien ze uit als grote altijd groene planten die bereid zijn om de hele hoek te vullen met een prachtig groen vlak. Zo groen dat je je kunt inbeelden dat hier de elfjes wonen, dansen en plezier maken. En vooral zich beschermd voelen.

Op het meest ondankbare stukje van de tuin, waar nooit de zon schijnt. Groenblijvend totdat de vorst invalt en de dagen korten en dan kleuren ze en drogen ze als een kunstwerk en beschermen op die manier de nieuwe bladeren tegen vorst en kou.

 

                                                       

druk druk druk?

nog geen tijd gehad voor mijn space dat is toch helemaal foute boel

maar het zonnetje scheen ook zo lekker

en we hebben nogal wat feestjes gehad en te gaan

op 2 mei is mijn broer alweer jarig en ze vieren hun 12 1/2 jarig huwelijk

rond deze dagen is er bij ons altijd wat

Werk ook wat meer uurtjes dus dat hakt er ook wel in

vorige week 21 uur gedraaid,

deze week 19 dan moet het huishouden nog.

mijn  familie wil ook wat aandacht.   

het is een kwestie van prioriteiten stellen

maar mijn space hoort er ook bij voor mij

maar eerlijk is eerlijk gewoon niet genoeg tijd

want het zonntje schijnt ook zo lekker  

lekker buiten bezig zijn is toch mijn grootste favoriet

en koffie drinken veel te gezellig.

 knutselen daar ben ik ook niet meer aan toe gekomen

ach wie weet misschien vanmiddag weer.

druk? ,dat is  het niet want het zonnetje schijnt ook zo lekker

voor nu ga ik weer lekker werken

voor ik het weet is deze dag ook weer snel voorbij.

Daarom iedereen alvast en alsnog  een fijne week gewenst 

 dat is pas een kado

18 april,

 41 jaar geleden heb ik in Leiden het levenslicht gezien.

dus lieve mensen, ik ga dit weekend heerlijk aan het genieten van alle aandacht.  

en natuurlijk ook van de vlaai,(lekker kruisbessen),  de kadootjes, de bloemen,  het bezoek en de versieringen.

Hahaha, dit jaar is het de eerste keer dat de versiering voor mij is. Mijn dochterlief heeft een prachtige happy-birthday slinger gemaakt en een prachtige posterplaat.  Mijn dag kan al niet meer stuk. Ze heeft wel de boel vastgezet met punaises dus ik denk dat ik straks allemaal gaatjes in de lijst heb.....Zucht. Ik krijg twee dagen bezoek, omdat mijn man een supriseparty probeerde te organiseren niet wetende dat ik een uitnodiging had gestuurd voor de zaterdag omdat ik vandaag tot drie uur heb moeten werken.

Effe naar de kapper geweest, was ik ook nog niet aan toegekomen met mijn nieuwe werkuren.

Lekker gedouched , vriendin van mijn dochter blijft slapen. Zonnetje schijnt.

Ik heb zo'n idee dat het een druk en gezellig weekend gaat worden.

 

Ik hoop dat jullie ook allemaal een heel fijn weekend zullen hebben met (ik hoop) een heleboel zonneschijn. 

 

 

 

 

 

 

 

Hi,

 
I just signed an urgent petition calling on the Chinese government to respect human rights in Tibet and  dialogue with the Dalai Lama. This is really important, and I thought you might want to take action:

http://www.avaaz.org/en/tibet_end_the_violence/98.php/?CLICK_TF_TRACK
    
After decades of repression, the Tibetans are sending out a global cry for change. Unrest is spreading across Tibet and neighbouring regions, and the Chinese regime is right now making a crucial choice between escalating repression or dialogue.

President Hu Jintao needs to hear that "Made in China" exports and the upcoming Olympics in Beijing will have the support of the world's people only if he chooses dialogue. But it will take an avalanche of global people power to get his attention.  Click below to sign the petition--in just 7 days, the campaign is over half way to the goal of 2 million signatures!

http://www.avaaz.org/en/tibet_end_the_violence/98.php/?CLICK_TF_TRACK      
                
Thank you so much for your help - forward this email to friends!

 

We hebben vanmiddag weer een feestje gehad, 4 jaartjes werd de jarige job. En jullie raden het al met de befaamde vlaai en taart.

Edward zou trots op me zijn, want de aardbeien waren ook van de partij weliswaar op de vlaai maar toch.  

En dat is dus helemaal niets voor mij. Ten eerste het stil zitten op een stoel, stuk of 5 kinderen heen en weer rennend. De volwassenen onder ons konden zich helemaal niet verstaanbaar maken.

Dus maar een extra stukje vlaai gegeten denkend aan Edward ( haha wat een space al niet te weeg brengt).  Toen we thuis aankwamen om half 5 zei ik al meteen tegen mijn man, Schat vind je het erg? ik doe effe andere schoenen aan en ik pak een jas wil jij me dan even afzetten. Tuurlijk zet hij me af: " zeg maar waar? " Nou doe de Doort maar weer eens. en daar werd ik midden in het bos gedropped. Red je het verder ? Ja hoor ik loop in die richting, dus als er iets is ik ben die kant op.   

waahhaha, als er iets is ben ik natuurlijk nooit te vinden want ik ken het gebied op mijn duimpie dus ik ken bijna ieder weggetje en ieder paadje. In tegenstelling tot hij natuurlijk.  En als ik het niet weet dan kom ik altijd wel ergens uit. De hele weg naar huis gaat via het bos en het veld . Wat druppeltjes gehad en heel even dreigde er een onweer los te breken maar gelukkig na wat dreiging en twee flinke klappen was deze zijn energie ook kwijt. 

Heerlijk vind ik dat,  struinen,  noemt mijn vader het. Het is een overblijfsel uit mijn pubertijd. Als mijn moeder het op de heupen had en ik natuurlijk ook,  dan konden we elkaar wel in de haren vliegen, en dan nam pap me altijd mee de bossen in.

De frustratie eraf lopen en lopen en lopen en eigenlijk zeiden we geen woord tegen elkaar, meer als "kijk daar" kwam er niet uit en toch was het goed en zo is het nog steeds. Spraakzame types zijn we samen ....not.

Maar daardoor gaat het iedere keer weer kriebelen als ik al een tijdje niet geweest ben en nu met die nieuwe baan had ik even de fut niet. Tot vandaag....... haha om half acht kwam ik weer binnnen gelopen helemaal onder de modder maar dat hoort erbij. Foto's gemaakt maar die hebben de meeste van jullie al gezien wat een verschil alweer met een maand geleden. En voor degene die zo hunkeren naar de zomer heb ik goed nieuws. de koekoek heb ik al gehoord en geloof het of niet maar de eerste zwaluwen heb ik ook al zien vliegen. Dus hij komt eraan die hopelijk

mooie zomer.    

En speciaal voor Bekkie, ik heb vandaag de eerste asperges gestoken zien worden vandaag. Dus dat wordt smullen binnenkort.

Helaas

ook ik moet eraan geloven

een mobiele telefoon

het lijkt toch zo gewoon

maar toch ik heb hem nog niet

 

Helaas

 ik moet eraan geloven

ben met de brommer onderweg

wat als er iets gebeurt?  zoals pech

maar ik heb hem nog niet

 

Helaas

 ik moet eraan geloven

Het is een lange weg door niemandsland

wat moet ik doen als ik strand

maar ik heb hem nog niet

 

Helaas

 ik moet eraan geloven 

dan is het fijn om effe te kunnen bellen

om het mijn baas en/of client te vertellen

maar ik heb hem nog niet 

 

helaas

ook ik moet eraan geloven

eigenlijk vind ik het overbodig

maar helaas onderweg heb ik hem nodig

maar ik heb hem nog niet

 

helaas

Ook ik moet eraan geloven

de keerzijde is dat je meteen altijd bereikbaar bent

en dat had ik liever niet gepland

daarom heb ik hem nog niet

 

 

Vanmorgen voor het werk even koffie gedronken met een paar collega`s voordat het werk begon.

 En ja, ik had de kluisjes nu in een keer gevonden. Snap echt niet waarom dat gisteren niet lukte, want nu liep ik er in een keer naar toe.

Mijn dochter vroeg al of het een 1 april grap was. Misschien hebben ze ze wel verplaatst?

Ze vroegen hoe het was gegaan en heb  toen maar even meteen mijn perikelen verteld. Het lag dus niet aan mij. Gelukkig dat was wel even een hele opluchting. Ze gaven me groot gelijk dat ik, dus niet op mijn knieën ben gegaan. En ook goed dat ik al meteen een oplossing heb geregeld met mevrouw. Het is ook niet makkelijk zoveel jaren een hulp en nu wil iemand het "allemaal" anders. Maar zoals ik mevrouw heb uitgelegd ik hoop er ook weer jaren mee te werken. Vooral als ik mijn rug mag sparen.

 De hulp die er al jaren was, was van het type dat doe ik wel, wat maakt het uit, ik neem dat wel mee als ik zelf boodschappen doe. Ik schiet dat wel even voor. De was mee naar huis om meneer zijn overhemden  gewassen gestreken mee terug te brengen.              Ze zeiden dat ze de cliënten verwend had.

Heel lief bedoeld allemaal,

( misschien geen nee kunnen zeggen ,over je eigen grenzen heen gaan, menslievendheid,)  

 

Het is me opgevallen dat ze hier nog werken zoals bij de thuiszorg een aantal jaren geleden deed. Voor de Arbo regels. Er waren zoveel conflicten dat de thuiszorg basisregels en materialen heeft ingesteld en eigenlijk waren de mensen daar zo aan gewend. Ze werken goed. Iedereen werkt op dezelfde basis- manier en als er vervanging was kon deze precies zien aan de takenkaart wat er aan de beurt was, dus ging de zorg gewoon door. En waar om de twee jaar gerouleerd wordt: nieuwe cliënten, nieuwe hulp, dus kans om de regels weer aan te scherpen en collega's op valkuilen te wijzen. 

 Nu kom ik dus met deze Arbo-regels in mijn hoofd in een huis, waarvan ik helemaal niet weet hoe het geregeld is, want daar kom je na verloop van tijd wel achter. Maar het feit dat mevrouw een schoenendoos met oude onderbroeken ed heeft, om te gebruiken als poetsdoek, vertelt mij al genoeg. En het feit dat ik niet in het dossier mag/ hoef te kijken ook.

"Die andere hulp deed de vloerbedekking zuigen met de borstel erop hoor. Is mooier voor de polen, komen ze omhoog.  En die grote matten deed ze altijd uitkloppen met de mattenklopper. Heb je daar een krukje voor nodig ?"

 

Ze zeiden dat ze de Cliënten wel verwend had.

 

Help, ik ben terug bij af om het zo maar eens te zeggen. Maar ik zit er dus weer mee.  Dat heb ik weer. Haha. Ik kom daar wel klaar mee en voordat de zomervakantie begint zal mijn poetsmateriaal wel weer moderner zijn.

En zullen de oude lappen wel in de prullenbak liggen want ze zijn al gaar van het liggen. Ideaal voor boenwas e.d. gauw vuil, gauw weg.  En als ze eenmaal gezien hebben waarom ik die andere materialen wil hebben zijn ze zo overstag. Want het kwaliteitsverschil is zo groot en de tijdswinst. Binnen de korste keren zal er weer aandacht zijn voor de mens achter het ziektebeeld of de leeftijd. En dan pas kan ik beginnen met mijn werk.  

      maar dat is genoeg over werk gesproken, tijd voor andere dingen en daar is deze space voor.

Ik heb een teddybeer gemaakt, hartstikke scheef, hartstikke scheel, hartstikke schattig en  wel zelf gemaakt.

   

 

De kop is eraf . Vandaag mijn eerste werkdag gehad.

Eerst even naar mijn oude kantoor van de thuiszorg want ik had kaartjes gemaakt

als bedankje voor de samenwerking en als afscheidskleinigheidje ( dat is een mooie voor scrabble) 

Altijd is dat ding open om 8:00 uur en nu was de deur nog dicht. Daar stond ik en nu dan ?

Door de ramen getuurd, ja er is toch iemand binnen. Zal de poetsvrouw wel zijn, ook een oud-collega.

Maar helaas ze hoort niets. En denken,( en dat op de vroege morgen) zou ik het in de brievenbus gooien?

Ja, dat kan, maar als de leidinggevende nu pas de brievenbus nakijkt als het teamoverleg voorbij is heb ik er nog niets aan natuurlijk. Maar gelukkig daar kwam al iemand op de fiets. Met sleutel, hoera.

 Mijn envelopje op tafel gelegd duidelijk zichtbaar voor iedereen. 

 En meteen weer door naar de nieuwe werkplek.

 Daar aangekomen ook de deur nog dicht maar daar was wel iemand aanwezig.

Wat ben je vroeg? Ja klopt, mijn client wil al graag om half negen de hulp hebben.

Tja dat kan natuurlijk.

Ik heb afgelopen woensdag een soort introductie- ochtend  gehad.

Daarbij zijn we het hele gebouw doorgelopen en ik ben ook even aan mijn eigen cliënten voorgesteld geworden.

Wat heel fijn was natuurlijk. Dus vol goede moed ga ik de bocht om, deze gang in, op weg naar de ruimte met de kluisjes die hier toch echt wel ergens was ? toch ?

 Nou ja , ik weet zeker dat dat hier ergens was? of niet ?

De trap op verder kijken, Ja ik herken het allemaal, daar is de zusterpost ook niemand daar.

De kapster was wel al volop bezig even gevraagd maar ja ,wist zij veel.

Nou ja dan ga ik maar naar mijn client want anders ben ik daar te laat.

Drie keer op en neer gelopen ja dat is mijn nummer nee, niet goed. Dit zijn de kamers en ik moet de aanleunwoningen hebben. Ondertussen begon ik er de humor wel van in te zien.

Ja hoor dat heb ik weer.

 Zet me in een bos, op de hei, op de Veluwe waar dan ook, en ik weet precies waar ik ben , naartoe moet of wil zijn. Geen probleem ,maar zet me in een winkelstraat, een stad winkelcentrum, gebouw, wat dan ook en ik kan mijn links van mijn rechts niet meer onderscheiden.

 Dus hier hetzelfde, gelukkig  na mijn tweede rondje kwam ik iemand tegen , dat is wel een voordeel.

Daar is altijd wel iemand aan wie je wat kunt vragen. Nee geen probleem die kant op hoor. Oké, dank je wel komt goed, ik vind het nu wel ........hoop ik.   

En ja hoor, ik had het gevonden en klokslag half negen bel ik bij haar aan.

Wat een timing en dat zonder horloge, ik moet er toch maar eens eentje aanschaffen mischien, of een GPS daar heb ik meer aan hier.

Het werk zelf ging heel goed behalve dan dat het arme mensje al een half jaar wisselde hulpen heeft gehad dus haar huisje was een beetje onderkomen.  Zag er op het eerste gezicht wel netjes uit maar daar was het ook mee gezegd.

Geen probleem dus, totdat ik aan de badkamer kom. Zou je me de vloer ook even willen doen ? 

 Natuurlijk mevrouw en de tegeltjes ook even mee pakken ?

De tegeltjes?, nee die doen ze niet . Pardon meent u dat nou? Dit is toch geen grapje ?  

Nou ik vraag wel eens wat de afspraken zijn maar dat kan ik me toch niet indenken.

 Maar de vloer dan waar heeft u de schrobber of de trekker staan?

 Die heb ik niet kind, ik woon hier nu al 25 jaar en daar hebben ze mij nog nooit om gevraagd. 

Ja, nee, nou breekt mijn klomp. Waar ben ik terecht gekomen?

  Hoe doen die meisjes dan de vloer?

Nou gewoon op de knieën. Nou ja zeg, daar breekt mijn andere klomp.

Dit zijn toch Middeleeuwse praktijken zeg.

Dus heb ik mevrouw heel voorzichtig, maar toch heel duidelijk uitgelegd dat ik dus echt niet van plan ben om die vloer te doen op mijn knieën.

Ik heb mijn knieën en mijn rug nog wat langer nodig dan vandaag dus daar ben ik heel zuinig op.

 En eerlijk gezegd ben ik daar trots op.

Maar gelukkig gaf mevrouw meteen aan dat ze me wel geld wilde geven om een schrobber te kopen. En handschoenen zei ik er meteen achteraan. Dus vrijdag heb ik daar een schrobber. Ik zei al tegen mevrouw of zal ik even wachten tot volgende week mischien moet ik er wel 5 tegelijk kopen want ik heb  geen idee hoe het bij de andere cliënten zit.

Al met al is mijn eerste werkdag goed verlopen maar daar is wel een taak voor me weggelegd zeg.

Kan ik ze daar met mijn thuiszorg ervaring naar de moderne tijd helpen.

Nou ik ben weg tot vrijdag dan.

Hup, vol goeie moed naar buiten, ja nou moet ik naar rechts, ja dat klopt , ha, de zusterpost hoera gevonden, weet je ook waar mijn bazin is. Effe bellen,..... ze is in bespreking. Nou oke dan, kun je me even uitleggen waar de kluisjes zijn dan weet ik dat voor morgen.

 Haha die lagen dus op een andere verdieping een deur verder . Vergeet ik dus nooit meer.  

Heb ik spijt van mijn beslissing, nee absoluut niet, ik heb genoeg ervaring om dit tot een goed einde te brengen en er ligt een grote uitdaging, eerst bij mijn vaste mensen en dan komt de rest vanzelf wel.