Ik ken er een paar die heel blij zijn dat deze foto’s eindelijk langskomen. Al de eerste keer in Dereham had ik de neiging om de familie de familie te laten en eens echt de toerist uithangen, maar toen kwam het er niet van. Nu voelde ik me bekend en vertrouwd genoeg om op speurtocht uit te gaan en daar lag achter de Ted Ellis walk net voordat je het centrum inloopt deze magnifieke kerk. Lonkend, verleidelijk, en toe ineens het zonnetje zijn dak raakte was ik helemaal verkocht, zeker toen mijn oog viel op het pad naar de graven toe. 

Ik ben gek op oude graven, grafstenen en kerken. Dat is niet zozeer om religieuze reden maar zeker wel vanwege de architectuur. Kerken zijn daarvoor prachtige voorbeelden zoveel culturen zo veel verschillen niet alleen van buiten maar zeker ook van binnen. want binnen in een kerk vind de beleving plaats en de reflectie van wat er binnen in zo’n kerk afspeelt geeft aan hoezeer de kerk in of buiten zijn parochie staat. In deze kerk kwam de warmte en de huiselijkheid naar voren. De vele gedenkplaten , zowel in steen als in het glas in lood laten al iets blijken van de betrokkenheid van de mensen. Maar wat vooral opviel bij binnenkomst  was het feit dat er een aparte speelhoek is voor de kinderen  met een matje op de vloer en stoeltjes, een Box en speelgoed en al.  Ergens in een doos stonden bekertjes en een fles ranja-achtig iets. Verderop kwam ik geborduurde kussentjes tegen als herinnering. Met  moeite trok ik me los want hoe meer ik door de kerk liep hoe meer ik zag. 

Zeg nou zelf , wie kan hier niet op verliefd worden?

Het is nu 18 mei en mijn varens zijn flink gegroeid , zeg nu zelf ze zijn toch beeldig geworden  

 

  

Het is algemeen bekend dat ik nu eenmaal altijd kriebels in de benen krijg en er gewoon af en toe op uit moet. Dus toen we lekker bij Andrew en Helen gesettled waren en er van alles gebeurde en ook weer niets was dat een mooie moment om eens zelf de buurt te gaan verkennen. Onderweg naar het centrum ligt rechts een soort park waar Stuart en ik vorig bezoek ook al eens met Andrew doorheen zijn gelopen.  Het park begint met de Ted Ellis Walk.

Ted Ellis was een natuuronderzoeker die leefde van 1909- 1986. Geboren in Guernsey maar van Norfolk ouders. Zijn hele leven heeft hij gewijd aan natuurhistorie,  veertig jaar lang heeft hij gewoond in Wheatfen  Breed, Surlingham in een gebied van 130 hectare bos en moeras. De man is geroemd vanwege zijn onderzoek in de academische wereld. Maar het meest geroemd is hij door zijn enthousiasme en zijn kunde om zijn passie onder woorden te brengen bij het gewone publiek. Ted Ellis was al vroeg bewust van het belang van bepaalde gebieden en probeerde deze te behouden maar ook toegankelijk te maken voor genot en educatie naar kinderen en iedere natuurliefhebber.

Het park dat gelegen is midden in Dereham en begrensd wordt door woningen aan alle richtingen, is een prachtig mooi voorbeeld van hoe natuur en wonen kunnen worden gecombineerd. Het gebied lijkt op het eerste oog een groot grasveld met bomen en hagen waarlangs een beek loopt.  Het gebied wordt doorkruist door twee grote paden. Eén van noord naar zuid en de ander van west naar oost. Op deze manier zijn de paden de grote verbindingswegen  van woning naar centrum naar school enz. Deze wegen worden dan ook volop gebruikt door bewoners, hondenbezitters, fietsers enz. Het kwetsbare gebied zelf is afgezet met een hek of haag maar is daarbij niet helemaal ontoegankelijk. Wil je het gebied en daarmee in de natuur stappen dan hoef je maar een van de bijna verborgen doorkruizende paden te nemen en deze brengen je door het hele gebied zonder een hond tegen te komen. Terwijl de honden rennen en ravotten in de speelweide gelegen naast de speeltuin kun je aan de andere kant van de beek de stilte opzoeken. Alhoewel je het niet stil kunt noemen, overal zie je vogels die zich tegoed doen aan de bessen van de meidoorns die nu volop in bloei staat. De Vlaamse gaaien zijn volop te vinden in en nabij de eikenbomen waar ze met voorkeur de groene eikels zoeken om deze net als een eekhoorn te verstoppen voor de moeilijke tijden die komen gaan. Om deze reden wordt de Vlaamse gaai ook wel bosbouwer genoemd want ieder eikeltje dat achter blijft is goed voor een nieuwe boom. Terwijl ik me  steeds dieper begeef in het hart van het gebied begint het langzaam te dagen wat een unieke biotopen zich hier bevinden en jawel biotopen. Er bevinden zich oeverkanten met begroeiing maar ook kale kleiwanden waar de gaten van muizen of nestelende ijsvogels zijn te zien. Op sommige plaatsen domineren de eiken en meidoorns, op andere is het wilgen en rietgroei. Op een plaats vind ik zelfs een verdwaalde marihuana plant. Joost mag weten hoe die daar terecht is gekomen.  

Langzaam begint zich een plaatje te vormen en de verschillende grassen, rietsoorten en struiken geven aan waar de moeras , natte gebieden zelfs plassen en droge en/of drooggevallen gebieden zich bevinden met daarbij hun eigen insecten dieren en vogels. Het is geen wonder dat de mensen hier Wellingtons (regenlaarzen) dragen. Maar goed dat mijn schoenen redelijk waterdicht zijn. 

Een gesprek met een lokale bewoonster begint met “looking for something special? ” en eindigt met bijna een lezing over welke dieren zich in dit gebied bevinden. ‘s Avonds kun je hier bijna niet lopen van de padden en de kikkers die zich op het pad bevinden. En ik woon hierachter en heb regelmatig de sperwer in de tuin. Zo mooi. Geweldig, vooral omdat deze vrouw wist dat Echt vlakbij Aken op het drielandenpunt ligt, nou ja dat is toch al redelijk in de buurt toch ? Ze is al in Nederland op vakantie geweest en heeft zelfs op haar zestiende in Nijmegen gewoond.

Onze conclusie was dat Nederland en Norfolk heel veel op elkaar lijken, klopt ook wel ware het niet dat Nederland een stuk kleiner is en zeer dichtbevolkt en een panische angst lijkt te hebben voor ongemaaide gebieden en de Engelsen een panische angst voor grote roofvogels hebben. Iedere grote roofvogel wordt al gauw uitgemoord uit angst voor hun aanval op hun ooh zo special “grouse” en andere  hoenderen. In Engeland is zo eens een oehoe paartje dat in de publiciteit kwam omdat deze via Nederland of België is uitgevlogen binnen een week vermoord. Het mannetje werd afgeschoten en het vrouwtje is gevlucht. Volgens Engelsen exoten. Een buizerd zul je daar ook niet gauw in het luchtruim zien. In Engeland wordt niets gemaaid en dat is ook te merken aan het levendige insecten en vogelwereld. Geloof het of niet maar hier zijn de mussen nog wild.  De vos had ik al ontdekt of in ieder geval was zijn aanwezigheid verraden door de vleugels die hij achter had gelaten na het verorberen van zijn prooi, een fazant. De ijsvogel heeft met zijn aanwezigheid meteen aan het begin van de wandeling al de toon gezet, deze dag kan niet meer stuk. Roodborstjes, heggemussen vinken, gaaien, spechten allemaal laten ze zich zien. De herfstkleuren doen bijna sprookjesachtig aan. En de bomen zijn van het formaat waar je in Nederland bijna alleen nog maar van kan dromen.

In het midden van dit alles is nog een zeer serieus omheind gebied te herkennen met twee poorten een aan het begin en een is vaag aan de horizon te herkennen dus dat nodigt uit tot verder ontdekken. Het blijkt al gauw dat dit een zeer kwetsbaar en nat gebied is. Dit  moet een paradijs zijn voor kikkers, salamanders, slangen, libellen en ander bij het stilstaand water behorende dieren. Helaas is het tijdens mijn wandelingen, want ik ben hier twee keer komen wandelen te koud of bewolkt en iets te laat in het jaar om te kunnen ontdekken wat zich hier verscholen houdt. Dwalend langs de paadjes word ik verliefd op dit gebied en realiseer me dat ik hier nog wel menig uurtje zal gaan doorbrengen. De sporen van de zomer zijn nog hier en daar nog zichtbaar, dit moet een grote bloemenweelde zijn geweest. Haastig zie ik de moeders langs de paadjes lopen op weg naar de school. Zullen ze zich realiseren wat een prachtig gebied dit is? 

Soms

soms is het net of je nog achter me loopt.

soms

soms verwacht ik je sprong als ik de sleutel in het slot steek.

soms

soms vind ik onverwacht iets wat van jou was.

soms

soms moet ik ineens aan je denken.

soms

en soms kom ik je gewoon weer tegen.

Mitch

12-10-'93 / + 11-04-'07 

 

Onze aankomst in Engeland was toch weer emotioneel maar dan anders, meer van hèhè wat een opluchting dan verdriet. Meer van:  hé daar zijn we weer dan waar je je toch al die tijd.  Meer van:  heerlijk om hier te zijn dan van waar komen we terecht. Die emotionele rollercoaster heeft eindelijk wat vaart verminderd.

De aankomst “ daar thuis” was wel heel apart. Twee nieuwe wezens zaten vol verwachting op ons te wachten. Georgina and Crackers. Na alle verhalen waren we toch wel heel benieuwd wat ze zich in huis gehaald hadden. Nou ja in huis….? in de tuin dan. Het verhaal zit ongeveer zo. Een vriendin  moest weg voor studie en kon haar diertjes niet verzorgen en ze vroeg Dawn of zij op ze wilde passen maar dan voor vier jaar  ( minimaal waarschijnlijk)  Dawn met een enorm groot hart zei meteen ja en heeft Georgina en Crackers meteen geadopteerd als haar pleegkindjes. Georgina is tachtig jaar en Crackers wordt geschat op veertig jaar maar dat weten we niet zeker. Dawn is helemaal verliefd en heeft zelfs pyamaatjes voor ze gemaakt voor als ze het te koud zouden krijgen in het Engelse.

 

Al nieuwsgierig geworden?

 

Het was een heerlijke zonnige ochtend en de nieuwe bewoners “rennen” nog genietend door de tuin. Op de grond ligt allemaal lekkers voor ze, sla, appels, banaan  want ze moeten flink gevoerd worden want straks krijgen ze maanden niets te eten. Dan slapen ze de hele winter door, heerlijk je zou er bijna jaloers op worden. Tot mijn verbazing ging Georgina zo snel dat ik zelfs een wazige foto heb. Ik kan wel zeggen dat het een hele leuke ervaring is. Plaatselijk zelfs heel zacht.  In het weekend hebben ze een bad gekregen en zijn ze verzorgd geworden met een heerlijke oliemassage waarna ze prachtig glimmend in de overwinteringsbox zijn gezet. 

      

Ik zal Dawn ook de foto met de pyama-tjes eens vragen want die kan ik jullie eigenlijk niet onthouden.  Georgina is de knappe dame op de bovenste foto en Crackers is die stoere knul met het gaatje in zijn schild , de oorbel ontbreekt er maar net aan.

oh Ja Edward , je rode ijsmuts is zeer geslaagd, ik heb hem niet meer over zijn kale kopje horen klagen.

Het is een beetje vreemd om terug te gaan in de tijd. Alweer ander halve week geleden waren we onderweg naar Engeland. Waarschijnlijk is er iets fout gegaan met de foto's, ik heb de foto's bij Andrew bekeken daar op de laptop gehad en sindsdien herkent mijn camera de card niet meer en vraagt om een formatatie wat op zich geen probleem is ware het niet dat ik dan zeker al mijn foto's kwijt ben. enige mogelijkheid nu nog is om de card naar hem op te sturen en te hopen dat zijn laptop ze wel kan lezen.
Vingers crossed zullen we maar zeggen. Ik moet zeggen dat we heerlijk weer hebben gehad in Engeland. De enige regen die gevallen is viel toen we binnen waren of 's nachts wat wil je nog meer.  

We zijn een dag naar Pensthorpe geweest. Dat is een groots watervogelpark en home van de BBC springwatch. Bill Oddy was er even niet helaas, ik had graag met hem in gesprek gegaan, maar dat was weer minder leuk voor de rest van de groep natuurlijk. Het Pensthorpe is gelegen in hartje Norfolk, bestaande uit natuurlijke waters en beekjes en geven verschillende habitats als landbouw, graslanden bloemenweiden bos, beekjes,de ruimte. Alles komt aan bod als je hier doorheen wandelt en met de landschappen is er ook de ruimte voor de verschillende vogels en ander dieren die graag een plaatsje zoeken. Een bord op het terrein geeft aan dat hier en daar toch hele mooie sightings te zien zijn. Behalve de vogels die er komen om te overwinteren  hebben ze ook hun eigen vaste groep zo worden de kraanvogels daar ingezet  in het fokprogramma om de kraan vogel weer terug te kunnne introduceren in europa waar hij behoort. Ook een fokprogramma met de rode eekhoorn heeft er voor gezorgd dat de rode eekhoorn weer uitgezet kan worden in gebieden waar hij verdreven is door zijn grijze soortgenoot. eigenlijk kun je neit anders dan je ogen uitkijkne en genieten van alles wat je hoort en ziet. En niet alleen op het gebied van vogels maar ook evenzozeer op het gebied van insekten, amfibien, reptielen die hier ook genoeg aanwezig zijn maar waarvoor je ook een beetje geluk moet hebben om ze tegen te komen. Net als de vos en de das die  ergens op en  rond het terrein verblijven. Zo zit de natuur nu eenmaal in elkaar of deze zich nu in een park bevind of niet. Het is een ieder geval een schoolvoorbeeld van hoe je natuur en recreatie met elkaar kunt vermengen zonder dat er schade hoeft plaats te vinden. toch ook hier enkele kanttekeningen, zo zie ik het neit zitten om met een zakje voer rond te lopen , ik ben erop tegen om dieren zo te indoctrineren dat voer en mensen, eten betekent. Dit gaat het natuurlijke gedrag tegen en geeft een fixatie naar mensen toe, ach als de eerste kinderen overhoop worden gelopen door hongerige ganzen is de lol daar weer gauw vanaf en kunnen ze een andere manier zoeken om interaktie te kweken. Het zit nu eenmaal in de mens ingebakken dat we blijkbaar dieren , vogels of wat dan ook willen zien met onze handen. Als kind zijnde leer je kijken doe je niet met je handjes en toch heeft iedereen de neiging om juist met dieren, kunst enz hun handen te gebruiken. Zien en beleven doen wij nu eenmaal ook met onze handen.  Daarom hebben we een aaibaarheids factor. Hoe groter de factor hoe groter het genot voor de gemiddelde mens.     
Het is jammer dat ik geen foto's heb. want deze geven toch een beter beeld dan de folder.
Pensthorpe folder :   ( een pdf bestand)
 

Kom jullie even zeggen dat wij morgen weer vertrekken naar Engeland.

Nu moeten we hem gaan vertellen waar Abraham de mosterd haalt want dat hebben ze niet daar in Dereham.

Het zal weer een gezellige familie-week worden, dus jullie moeten het maar weer even zonder mij doen.
Ik ga in ieder geval kijken of ik die pub van Edward kan vinden want wij Hollanders laten een gratis biertje natuurlijk niet langs onze neus gaan. De koffers zijn gepakt met alle cadeautjes vandien. Met de meest vreemde boodschappenlijst hebben we de laatste boodschappen binnen. Moeten we nog wat meenemen?  Is er iets dat jullie willen vanuit Nederland? Je gelooft niet wat daar uit kwam.
Ontbijtkoek, aspergesaus en cashewnoten en de kolonisten van Catan.  Dus nog gauw acht pakjes aspergesaus ingeslagen, zes zakjes met cashewnoten die zijn daar ontzettend duur en met een paar ontbijtkoeken in verschillende variaties bij de kassa.
Ik geloof niet dat ik ooit een kassière zo vreemd heb zien kijken als haar toen ze realiseerde wat er langs kwam.
                        
                                       Over een weekje hopen we weer voet in Nederland te zetten. 
 

 

  

 

 

en natuurlijk de uitgekozen versie